Intervju, Aleksandar Dedović

Članstvo Makedonije i BiH u NATO zacementiralo bi mir u regionu na duži rok

Direktor crnogorskog Alfa centra Aleksandar Dedović za Avangardu komentariše Akcioni plan za članstvo Bosne i Hercegovine u NATO, za čije su aktiviranje protekle sedmice zeleno svijetlo dali ministri vanjskih poslova država članica te vojne alijanse: “Svima koji žele da prihvate realnost jasno je da će članstvo BiH u NATO ukinuti mogućnost novog međuetničkog konflikta, da će obezbijediti da granice te zemlje ostanu cjelovite, čvrste i nepovredive, da će biti poboljšan kvalitet života na unutrašnjepolitičkom planu, da će, od nesigurne zemlje i za turizam i za ulaganja, BiH izrasti u NATO članicu koja će biti atraktivna i za posjete i za investicije, da će Bosna dobiti priliku da razmjenjuje i naučna i tehnološka dostignuća sa 29 zemalja partnera, da će mladi iz BiH moći lakše da se školuju i zapošljavaju u zemljama Alijanse, da će članstvo u NATO ubrzati i evropske integracije te zemlje, čime će BiH i formalno postati dio zapadne zajednice, zapadne kulture i civilizacije”; o ulozi NATO saveza na Balkanu: “Zahvaljujući akcijama Alijanse, balkanskim narodima oteti su noževi iz ruku; zaustavljena su ubijanja, razaranja, pogibije, etnička čišćenja, genocid, silovanja i ostalo. Nakon krvavih sukoba devedesetih, ovi su narodi kako-tako privedeni za pregovarački sto, bivajući prisiljeni da konflikte rješavaju diplomatski i dijalogom. Da NATO tada nije intervenisao, ko zna kakav bi dalji tok rat imao i da li bi iko od nas danas bio tu gdje je”; što tačno podrazumijeva reforma sigurnosnog sistema, koja je preduslov za članstvo u NATO: “Zemlje kandidati za članstvo u NATO moraju prihvatiti postojeće standarde, moraju postupati po već prihvaćenim kodeksima, koristiti se određenim tehnikama, metodima, alatima kojima se koriste obavještajne agencije država članica NATO. Samo se tako postaje dio iste obavještajno-sigurnosne mreže. Pored toga, članstvom u NATO ukida se, ili barem ozbiljno smanjuje prostor za politički uticaj, za političke zloupotrebe u službama bezbjednosti. Posebno se vodi računa o kadrovima. Naprosto, iluzorno bi bilo očekivati da će NATO u svojim redovima tolerisati ruskog ’trojanskog konja’, odnosno bezbjednosni sistem koji je na taj način agenturno ’izbušen’.”

Intervju, Milorad Popović

Beograd Crnu Goru i BiH i dalje vidi kao jedini preostali prostor za ostvarenje svojih velikodržavnih namjera

“U okruženju jakih balkanskih nacionalizama – prije svega velikosrpskog i velikoalbanskog, od kojih prvi pretenduje na cjelokupnu teritoriju Crne Gore, dok drugi, u određenim međunarodnim okolnostima, na njen dio – jedina odbrana može biti stabilizacija crnogorske nacionalne svijesti i odlučnosti Crnogoraca da odbrane svoj identitet i državu. Zašto? U složenim društvima kakva su crnogorsko ili bosanskohercegovačko mora postojati entitet koji nema rezervnu opciju, rezervni položaj” – kaže crnogorski pisac i dobitnik “Njegoševe nagrade” za roman “Čovjek bez lica”, Milorad Popović, koji u intervjuu za avangardu govori i o Deklaraciji o ukidanju odluka takozvane Podgoričke skupštine, koju je prošle nedjelje usvojio crnogorski parlament: “Deklaracija o poništenju odluka tzv. Podgoričke skupštine, veoma je važna i zbog toga što su u Crnoj Gori i dalje veoma prisutne snage velikosrpskog nacionalizma; istog onog koji je 1918. nezavisnu i međunarodno priznatu Kraljevinu Crnu Goru, saveznicu pobjednika u Prvom svjetskom ratu, vojnom silom izbrisao sa geografske karte Evrope. Nakon toga, ’bratska’ Srbija je veoma surovim vojnim, policijskim i ekonomskim mjerama represije izvršila brutalnu asimilaciju Crnogoraca, poništavajući sve naše nacionalne, duhovne, simboličke, tradicijske i kulturne vrijednosti”; o Srpskoj pravoslavnoj crkivi: “Nakon raspada SFRJ i stvaranja Hrvatske, BiH i Crne Gore, SPC je ostala jedina pansrpska institucija izvan granica Srbije. SPC je u Crnoj Gori ključna parapolitička, duhovna i kulturna institucija; ključni agens za ostvarivanje velikosrpskih pretenzija.”; da li tezom o neophodnosti “kohezije u pravoslavnom biću Crne Gore” premijer Duško Marković zapravo ruši temelje na kojima počiva moderno crnogorsko multietničko društvo: “Kada je to izgovorio, vjerujem da premijer nije bio dovoljno koncentrisan ili, pak, nije bio svjestan o čemu govori. Jer, za razliku od Crne Gore iz 1918. godine, koju su tokom oslobodilačkih ratova stvarali Crnogorci, današnju Crnu Goru, onu čija je državnost obnovljena 2006, stvorile su sve nacionalne i vjerske zajednice. Procentualno, one su u tome učestvovale možda čak i više u odnosu na pravoslavni dio Crne Gore.”

Intervju, Nikola Samardžić

Savremeni srpski nacionalizam već dugo nije srpski nego ruski

“Politika zvanične Moskve je zaustavljanje evropskog puta Srbije, uz nastavak destabilizacije Hrvatske, zatim dalja putinizacija Srpske napredne stranke, Hrvatske demokratske zajednice i njihovih opozicija, koje uslovljavaju novo narušavanje odnosa u BiH. “Odustajanje Srbije od EU znači približavanje interesima Rusije i druge strane, problem srpskog nacionalnog ujedinjenja i ujedinjenja svake druge balkanske nacije unapred je rešeno, time i obesmišljeno evropskom integracijom. Istovremenim ulaskom Srbije, BiH, Crne Gore, Makedonije i Kosova u EU definitivno bi bilo rešeno svako pojedinačno nacionalno pitanje. Upravo zato je članstvo država regiona u NATO za Moskvu drugorazredno pitanje u odnosu na integraciju u EU, koja podrazumeva marginalizaciju konfliktnih potencijala. Rusiji odgovara da dalje deli region kako bi nastavila agresiju u Ukrajini i pritiske na Baltik. (...)Za mene je svako partnerstvo s Rusijom i Kinom nepoštovanje osnovnih normi o ljudskim pravima, tj. prihvatanje nasilničkog totalitarizma. U slučaju Srbije, konkretno, to partnerstvo znači povratak u golootočki komunizam i nastavak procesa koji jugoslovensku dezintegraciju prenosi na dezintegraciju srpskog društva. U kontekstu rusko-kineskog partnerstva, srpsko društvo će biti potpuno uništeno. Jasno je i u kojem pravcu ide putanje tog unutrašnjeg razaranja. U pravcu ukidanja političkih, građanskih, ekonomskih i kulturnih sloboda.”

Intervju, Andrej Ivanji

“Amerika je, kada je reč o Srbiji i njenoj ’reformskoj’ vlasti, počela da gubi strpljenje

Urednik spoljne politike u beogradskom nedeljniku Vreme, Andrej Ivanji, za Avangardu govori o odnosima Srbije i Kosova: “Od 5. oktobra 2000. do danas – dakle, gotovo dvadeset godina – Srbi sebe identifikuju gotovo isključivo kao narod koji brani Kosovo, koji brani svoju otetu teritoriju. Drugim rečima, za Srbiju je odbrana Kosova postala glavna nacionalna identifikacija. Naravno, Kosovo na te stvari gleda drugačije: kosovski Albanci sebe doživljavaju kao narod koji je izvojevao državnu nezavisnost i koji se uspešno odbranio od srpske represije. U konstantnom sukobu ova dva suprotstavljena pogleda na stvarnost politički sudari poput ovog koji trenutno gledamo su neminovni”; što je suština politike predsjednika Alekandra Vučića prema regionu: “Gotovo svi nastupi Aleksandra Vučića imaju za cilj da Zapadu i regionu pošalju istu poruku: u jednoj ruci držim šibicu i ovako nestabilan region mogu da zapalim kad god hoću; istovremeno, u drugoj ruci imam aparat za gašenje požara i kadar sam da vatru koju sam sam zapalio lako ugasim. Na vama je da birate”; da li je Srbija definitivno odustala od EU: “Svima je odavno postalo jasno da je igra na dve stolice, tj. igra “i Zapad i Rusija” naprosto neodrživa. Ako Srbija zaista želi u EU, moraće da se opredeli, odnosno biće primorana da svoju spoljnu politiku uskladi sa politikom EU. To su pravila, to se od nas očekuje… Lično mislim da Aleksandar Vučić nema snage da preskoči svoju senku, da pređe granice koje je, još dok je bio Šešeljev radikal, sebi postavio. Drugim rečima, nisam siguran da će ispuniti očekivanja Zapada. U tom smislu, čini mi se da se ovde sprema određena odstupnica u slučaju da se pojača pritisak Zapada. Mislim na dalje približavanje Srbije Rusiji i Kini”.

Intervju, Milenko Perović

Nema insana na zemnome šaru kome može pasti na pamet to što može beogradskim istoričarima!

Osnivač i prvi šef Katedre za filozofiju Filozofskog fakulteta Univerziteta u Novom Sadu, profesor i filozof Milenko Perović, za Avangardu govori o odluci Vlade Crne Gore da zabrani ulazak u zemlju pjesniku Matiji Bećkoviću i trojici velikosrpskih šovinista: “Pravo je svake suverene države da ima svoj raison d’État. Država Crna Gora ima suvereno pravo da procjenjuje ko je u njoj nepoželjan…Nijedna razumna vlada ne bi dozvolila da se slavi čin svojedobnog uništavanja njene države. U tom smislu, odluka crnogorske Vlade ne samo da je na mjestu, nego je bila apsolutno opravdana zbog političke sadašnjosti i budućnosti Crne Gore”; o mitropolitu Amfilohiju Radoviću kao vođi anticrnogorske politike: “Duhovni vođa i politički lider velikosrpstva i novoga četništva u Crnoj Gori je šef ekspoziture Srpske pravoslavne crkve Amfilohije Radović. Njega slijedi civilizacijski i kulturno inferiorni, neobrazovani, polupismeni i mitomanski dio Crne Gore, raspoređen u nekoliko partija, ‘intelektualnih’ udruženja, nevladinih organizacija i sličnih tvorevina. Sve ih obilato potpomažu beogradski hegemonistički krugovi. Bez podrške tih krugova, sva ta bratija brzo bi završila u muzeju političkih nakaza”; o crnogorskom “autošovinizmu”: “Crnogorski autošovinizan sačinjen je od patološke smjese gluposti i bezobrazluka. Unutrašnji protivnici crnogorske samobitnosti uvijek su bili sazdani od više te smjese nego što vazduh ima azota. Lako je prepoznati tu smjesu kod kolaboracionističke tzv. ‘Omladina’ iz 1918. godine, u četništvu iz Drugog svjetskog rata, ali i u današnjem novom četništvu. Jedni, drugi i treći imali su iste gospodare u Beogradu i istu spremnost da za tuđe interese od Crne Gore načine pakao.”

Postizborna dogovaranja

Nermin Nikšić s 5.900 dobijenih glasova odlučuje ko će u vlast!?

Dok Dodik i Čović vješto povlače poteze koji će im osigurati dominaciju na vrhu, kako bi mogli upravljati državom – odlučivati o najvažnijim političkim potezima, ali i resorima, u Federaciji BiH, među strankama koje su dobile (većinski) bošnjačke glasove, dešava se nešto potpuno drugo – odvijaju se sastanci na kojima se dogovara formiranje vlasti odozdo. Koliko godi bili važni kantoni, ne svjedočimo li upravo formiranju mini državica s lokalnim šerifima, dok se državni nivo, odnosno država, prepuštaju Dodiku i Čoviću? Slaganje vlasti odozdo, za razliku od Dodika i Čovića, jasno pokazuje interese i ciljeve. U političkoj krizi, u kakvoj Bosna i Hercegovina nije bila od devedesetih, sa žestokim pritiscima Zagreba i Beograda, govoriti o promjenama u kantonima, bez promjena u Federaciji – ostankom u vlasti Dragana Čovića uz uvjete koje postavlja, ili bez promjena na državnom nivou, sve je osim državotvorna politika. Koju svojim izjavama i nakon izbora jedino ozbiljno (od partija koje pokušavjau formirati vlast u Federaciji) vodi Željko Komšić. Međutim, nije baš jasno kakve će posljedice ovo slaganje vlasti odozdo u Federaciji, u kome učestvuje i Demokratska fronta, imati na funkcioniranje Predsjedništva. Jer, ako DF nastavi vertikalno učestovati u formiranju vlasti s SDP-om onda će na državnom nivou biti partner s SNSD-om i HDZ-om, što znači da će Komšićev partner u Predsjedništvu BiH biti – Dodik. Ironija je da Nermin Nikšić koji u državni Parlament ulazi preko – kompenzacijske liste (ili jednostavnije rečeno Nermin Nikšić je dobio 5.900 glasova građana, a Željko Komšić 225.500 glasova) postavlja pravila igre na šahovskoj tabli, no Komšić će se svakako morati očitovati o tome.

Krajnje je vrijeme da Hrvatska počne rješavati svoje probleme

Zabrinutost zbog teškog stanja u Hrvatskoj

Mnogi političari, mediji, intelektualci i ini drugi iz Hrvatske, kao što svjedočimo već jako dugo, izuzetno su zabrinuti zbog “teškog stanja” u BiH, te zaokupljeni “problemima” Bosne i Hercegovine, očito, nemaju vremena da se bave svojim problemima i teškoćama, pa je red, cjeneći dobrosusjedske odnose, kao što i oni čine, da se i mi iz BiH pozabavimo nagomilanim problemima u susjednoj državi. I pored svih žestokih poruka iz Zagreba, lobiranja u diplomatskim krugovima, zagovaranja u Europskoj uniji pa i šire, nisu uspjeli postići da se u Bosni i Hercegovini promjene stvari kako su oni htjeli. Pri tome su ti hrvatski političari, intelektualci, mediji i drugi, potiskivali vlastite probleme, zanemarujući hrvatsko društvo i državu, usljed čega su se nagomilali ozbiljni problemi u Hrvatskoj – dotakli smo se samo nekih – zbog čega je, očito, vrijeme da se oni ostave Bosne i Hercegovine i počnu se baviti svojim problemima. Na stranu što su “dobronamjernici” iz Hrvatske, baveći se Bosnom i Hercegovinom pokazali da su isti kao i “dobronamjernici” iz Srbije, i da ni jedni ni drugi nisu odmakli od politika Tuđmana i Miloševića i njihovih teritorijalnih pretenzija prema BiH. Ili, što se o problemima u BiH govori isključivo ih fakturišući “političkom Sarajevu” pri čemu se i ne spominje da su u nastanku i potpisivanju i Dejtonskog i Vašingtonskog sporazuma učestovali i Hrvati iz Hrvatske i Hrvati iz tzv. Herceg-Bosne pristajući i na ukidanje Herceg-Bosne i na načine na koje se i danas u BiH provode izbori i biraju članovi Predsjedništva BiH.

Intervju, Zoran Pusić

Komšić je izabran u skladu s Ustavom BiH, a političari koji tvrde drugačije u konfliktu su sa zakonima koje su oni prije svih dužni poštovati i provoditi!

Predsjednik Antifašističke lige Hrvatske i borac za ljudska prava Zoran Pusić za Avangardu govori o nedavno završenim opštim izborima u Bosni i Hercegovini: “Da u BiH postoje građani kojima je etnicitet važniji od građanskog identiteta nije ništa novo ni specifično za BiH. Ipak, gasovi za Željka Komšića pokazali su da postoji i značajan broj građana sa drugačijim sustavom vrijednosti. Njih vidim kao nadu u opstanak i održivost BiH”; zašto je zvanični Zagreb tako otvoreno podržao Dragana Čovića: “Dragana Čovića mogu favorizirati Andrej Plenković, Gordan Jandroković i Kolinda Grabar Kitarović kao svog kolegu iz Hrvatske demokratske zajednice, ali ga ne bi smjeli javno favorizirati kao premijer, kao predsjednik Sabora, odnosno kao predsjednica Republike Hrvatske… Mnogi u BiH to doživljavaju kao znak da ideja o podjeli BiH koju su režimi u Hrvatskoj i Srbiji probali ostvariti početkom devedesetih nije definitivno odbačena kao zločinačka i nedostojna moderne demokratske države, nego da je u danim okolnostima metamorfozirala u ideju o postojanju nacionalno homogenog entiteta koji je za Hrvatsku odnosno Srbiju snažnije vezan nego za matičnu državu BiH”; da li je Hrvatska ispunila očekivanja i, kao članica EU, pomogla ostalim državama regiona u evroatlanskim integracijama: “To je bila uistinu povijesna šansa. Mogu samo reći da smo kao Igmanska inicijativa, međunarodna asocijacija NVO-a iz Srbije, Hrvatske, Crne Gore i BiH snažno promovirali ideju da Hrvatska potakne transformaciju ovog poslovičnog ‘balkanskog bureta baruta’ u područje mira i prosperiteta po modelu nordijske suradnje. Imali smo u tome podršku hrvatskih predsjednika Stipe Mesića i Ive Josipovića, srpskog predsjednika Borisa Tadića i crnogorskog predsjednika Filipa Vujanovića, nekih članova BiH predsjedništva, kao i tadašnjih veleposlanika nordijskih zemalja... Problem je što u Hrvatskoj, a ni u susjednim zemljama, ne postoje dobro definirani dugoročni nacionalni interesi oko kojih postoji konsenzus; oni se mjenjaju promjenom političara na vlasti i često predstavljaju stranačke interese kamuflirane u nacionalne”.

Intervju, Dragan Popović

Dodik je opsjednut novcem i moći, a Velika Srbija samo je sredstvo pomoću kojeg se do tog cilja najlakše dolazi

Direktor beogradskog Centra za praktičnu politiku za Avangardu komentariše rezultate opštih izbora u BiH koji su po njemu “manje-više očekivani”: “Doduše, nakon protesta Pravda za Davida u Banjaluci, kojima je prisustvovalo više hiljada građana BiH, postojala je nada da će apsolutna politička dominacija Milorada Dodika biti dovedena u pitanje. Nažalost, ta šansa je propuštena”; odgovara na pitanje da li je Milorad Dodik srpski nacionalista: “Milorad Dodik je u tom smislu najsličniji Slobodanu Miloševiću. Nisam, naime, siguran da u njegovom slučaju imamo posla sa ubeđenim, autentičnim nacionalistom, sa čovekom koji sedi kod kuće, crta karte i mašta o velikoj Srbiji. Ne! Dodik uvek sanja isto: novac, bogatstvo, vile, moć… Opsednut je novcem i moći. Velika Srbija samo je sredstvo pomoću kojeg se do tog cilja najlakše dolazi”; što tačno poručuju bosanskohercegovački Hrvati glasajući za Dragana Čovića: “HDZ BiH nije stranka; ona je pokret koji okuplja gotovo osamdeset procenata hrvatskih glasača. Sličan primer teško da možete naći na Balkanu. Toliku podršku nema čak ni Aleksandar Vučić u Srbiji… Ti ljudi ne glasaju kao Jozo, Mate i Ankica, nego kao Hrvati… Masovnost o kojoj govorim pokazuje da hrvatski građani u BiH ne glasaju za ekonomiju, za razvoj, za radna mesta, za zdravstvo, za puteve, za prosperitet; glasaju za HDZ koji ’brani hrvatske nacionalne interese’… Čović je sebe uspeo da predstavi kao zaštitnika hrvatskih nacionalnih interesa u BiH, u čemu je, nažalost, imao više nego otvorenu podršku hrvatske Vlade i vladajućih krugova u Hrvatskoj”.

Intervju, Zoran Živković

“Ako vam je osoba profila Svetlane Ražnatović neophodna da biste obezbedili pobedu, onda to pokazuje šta vi nudite svojoj zemlji i njenim građanima”

Predsjednik Nove stranke, nekadašnji premijer Srbije i jedan od najbližih saradnika Zorana Đinđića, Zoran Živković, za Avangardu govori gdje je “nestao” Milorad Dodik: “To što poslednjih godina radi Milorad Dodik ozbiljan čovek ne bi terbalo čak ni da komentariše… Dodika sam poznavao u nekim ranijim vremenima, devedestih, kada je bio političar koji se, barem na rečima, zalagao za modernu i demokratsku Bosnu i Hercegovinu, za okretanje budućnosti, za obračun sa prošlošću, za to da ratni zločinci budu izvedeni pred lice pravde kako bi snosili ličnu odgovornost, a ne učestvovali u kreiranju kolektivne odgovornosti jednog naroda… Nažalost, taj Dodik odavno ne postoji. Tog Dodika je na vlast doveo Zapad, a danas ga na vlasti održavaju Rusi”; da li se i na koji se način Aleksandar Vučić miješa u izbore u BiH: “Dodik i Vučić se međusobno održavaju na vlasti, što ne donosi ništa dobro ni građanima BiH, ni građanima Srbije. Koliko znam, Vučić se sprema da dva dana pred izbore ode u Banjaluku, što jeste mešanje u izborni proces u BiH. (…) Politika koju Vučić vodi ne treba ni Bosni i Hercegovini, ni Republici Srpskoj. Poltronstvo koje prema Vučiću pokazuje Milorad Dodik – govorim o Dodikovom prihvatanju da, stojeći na bini iza Vučića, glumi prateći vokal jednoj neracionalnoj i po Srbiju pogubnoj politici – duboko ponižava i Bosnu i Hercegovinu i Republiku Srpsku i samog Dodika”.

Intervju, Dragan Markovina

Ako već mnogi od nas vjeruju da je riječ o patološkom lažovu i nacionalisti, zašto bismo Dodiku vjerovali samo onda kada prijeti otcjepljenjem RS od BiH?!

Istoričar i predsjednik Nove Ljevice u Hrvatskoj, Dragan Markovina, za Avangardu govori o načinu borbe sa destruktivnim politikama u BiH: “Bosna i Hercegovina je zemlja koja vapi za uspostavom mirnog, civiliziranog, građanskog života. Ako vi stalno perpetuirate narativ koji je u podlozi bez dvojbe antinacionalistički, ali koji se neprekidno koristi terminima poput zlo, fašizam, secesija ili agresija, onda vi – svjesno ili ne – među običnim ljudima potičete atmosferu straha. Takva atmosfera održava tenzije društvu dodatno onemogućavajući da krene naprijed. Sa tim se etiketiranjem jednom mora prestati!”; o tome da li se BiH zaista brani u Banjaluci: “BiH nije samo Sarajevo, Tuzla i Zenica, nego i Mostar i Banjaluka i Široki brijeg i Bihać i Trebinje… Bitno je da ljudi iz većinskih bošnjačkih sredina prihvate da su BiH i oni njihovi susjedi koji u tom smislu nisu identifikovani sa tom državom. Mislim, na primjer, na one koji žive u Banjaluci, pa i na one koji glasaju za Dodika. Ili na građane Širokog Brijega koji biraju Čovića. Ako tako što ne prihvatite, ma koliko se inače neslagali sa tim politikama – baš kao što se ni sam sa tim politikama duboko ne slažem – ostaju na tragu srpskog nacionalizma na Kosovu kojeg ne interesuju građani, nego teritorija”; o tome kako će BiH izgledati nakon izbora 7. oktobra: “Ništa se dramatično neće dogoditi 8. oktobra. Ako se BiH nije raspala devedesetih, neće ni danas. Stvari se neće mijenjati i to je najveći problem. Status quo, posebno na Balkanu, posebno u BiH, može trajati zauvijek. Ta sveopća blokada, koja doista može biti trajna, znači dugotrajno mrcvarenje. Jedini način da se izađe iz tog začaranog kruga je politička ponuda koja bi predstavljala ozbiljnu alternativu postojećim politkama”.

Intervju, Sonja Biserko

Kremlj Srbiju, posebno Republiku Srpsku, drži kao taoce, jer preko njih destabilizuje region

Predsjednica Helsinškog odbora za ljudska prava u Srbiji, Sonja Biserko, za Avangardu objašnjava šta bi pobjeda Milorada Dodika na izborima značila za BiH: “Kao član Predsedništva, Dodik bi mogao da blokira mnoge odluke od značaja za BiH. Mogao bi, na primer, da opstruira rad Predsedništva tako što uopšte ne bi prisutvovao sednicama… Dodik je i do sada uradio sve da spreči unutrašnju integraciju BiH; razrušio je sve institucije koje su počele funkcionisati od 2008… Ako bude izabran za člana Predsedništva, bojim se da bi Dodik mogao potpuno obesmisliti tu instituciju”; kako Srbija tretira Bosnu i Hercegovinu: “Beogradu je Bosna i Hercegovina neuporedivo važnija od Kosova. Srbija računa da bi gubitak Kosovo mogla ’namiriti’ podelom BiH… Tokom celog XX veka Beograd ima teritorijalne aspiracije ka Bosni i Hercegovini. Uostalom, rat devedesetih je vođen zbog teritorija i Beograd, ne bude li ozbiljnije pritisnut, od toga nikada neće odustati”; da li je upozorenje Mladana Ivanića o “prevelikom uvlačenju” rukovodstva Srbije u predizbornu kampanju u BiH ohrabrujuća najava okretanja bosanskih Srba Sarajevu, ili je riječ o pukoj političkoj borbi na relaciji Dodik-Ivanić: “Ivanić predstavlja opoziciju koja već neko vreme ukazuje na kriminogenost Dodikove vlasti. Međutim, veoma dobro znamo kako se sam Ivanić ponašao kad je reč o BiH i njenoj budućnosti”.

Intervju, Filip David

Nova ekspanzija srpskog nacionalizma

Beogradski i jugoslovenski pisac Filip David za Avangardu govori o političkoj alternativi predsjedniku Aleksandru Vučiću: “Jasno je da se glavni problem srpske opozicije sveo na to kako da pređu izborni cenzus. Pojedini opozicioni lideri takmiče se sa vladajućom koalicijom u uveliko istrošenoj nacionalističkoj retorici. Ne, hvala, ne osećam nimalo simpatije za desnu Srbiju (Jeremić, Obradović, Đilas…prim.aut), koja ne bi bila ni u čemu bolja od ove i ovakve kakvu imamo”; o sramnom twitu Vjerice Radete povodom smrti predsjednice udruženja “Majke Srebrenice”, Hatidže Mehmedović, o neljudskom, bestijalnom ruganju tuđoj smrti, o ismijavaju žrtve: “Vojislav Šešelj i Vjerica Radeta samo su jasno i ogoljeno progovorili zločinačkim jezikom o zločinima u kojima su i sami učestvovali. Tužno je, žalosno, što je takav način govora još uvek prisutan, iako je razarajući po sve čega se dotakne. Istovremeno, taj ’pogani jezik’, ovakav, nerazblažen, izvire iz dubine srpskog nacionalnog programa”; da li Milorad Dodik govori ono što Aleksandar Vučič misli, ali ne smije javno da kaže: “Sve ukazuje na to da Dodik govori upravo ono što Vučić misli. Najzad, Vučić je to direktno potvrdio nedavnom izjavom da potpisuje svaku Dodikovu reč. Nova-stara retorika neodoljivo podseća na reprizu onoga što smo jednom već prošli: dakle, na politiku koja se zasniva na navodnoj ugroženosti Srba na prostorima bivše Jugoslavije. Zar treba spominjeti do čega je takva politika dovela?”

Feljton: Hrvatska demokratska zajednica (I)

Čović i njegovi sokolovi

Ko kontrolira politiku HDZ-a u BiH? Koliko i kako je ona povezana s politikom Hrvatske, a koliko sa ruskom politikom u BiH i regionu? Samo naivni mogu vjerovati da Dragan Čović sam osmišljava sve akcije i povlači poteze bez puno ozbiljnijih igrača iz pozadine koji su ga i isturili na poziciju predsjednika HDZ-a BiH i koji, itekako, utiču na politiku u BiH, ali i u Hrvatskoj. Ti centri moći, ujedinjeni s retrogradnim snagama koje predvodi Milorad Dodik, a povezani s ruskim interesima, predstavljaju ozbiljnu opasnost za BiH, ali i za Hrvatsku, pa i region. Što je dovelo i do raskola u hrvatskom korpusu u BiH, bez obzira koliko ga Čović želio pokazati jedinstvenim. Potvrdila je to kandidatura Diane Zelenike za hrvatskog člana Predsjedništva BiH, ali potvrđuje to već duže vrijeme i nezadovoljstvo Hrvatskog generalskog zbora koji se nije ni javno libio više puta ga javno kritizirati: “Ako Dodik kaže da Dragan Čović bolje brani srpske interese od Mladena Ivanića, a Miro Musić da je drug Čović ’projekt od nacionalnog interesa’ postavlja se pitanje, čije interese zastupa Miro Musić hrvatske ili orjunaške, te po čijim preporukama djeluje, Moskve ili Beograda. Pored toga postavlja se pitanje koliko je puta zadnjih dvije godine drug Čović pohodio Beograd (više od 20 puta), a koliko puta Zagreb. Kad god je poželio putovati u Beograd na raspolaganju je imao zrakoplov Vlade RS-a”

Intervju, Filip Milačić

Bitka za novac često je upakovana u ideološku ili u religijsku borbu

Predavač na Fakultetu političkih nauka u Podgorici za Avangardu komentariše izjavu patrijarha Irineja da su Srbi u Crnoj Gori danas ugroženi onoliko koliko su to nekada bili u ustaškoj Nezavisnoj državi Hrvatskoj: “Suštinski, riječ je o borbi za imovinu. Srpska pravoslavna crkva već godinama gradi stambene jedinice i hotele po Crnoj Gori. Gdje još ima da se crkva time bavi?! SPC je stožer retrogradnog etničkog nacionalizma koji konstantno ugrožava i destabilizuje Crnu Goru. To potvrđuje i skorašnji parastos mitropolita Amfilohija četničkom generalu Draži Mihailoviću u Herceg Novom”; da li predsjednik Aleksandar Vučić stoji iza nacionalističkih napada na zemlje regiona: “Nema sumnje da je, zbog pokušaja da riješi pitanje Kosova, predsjednik Vučić na udaru nacionalističkih krugova u Srbiji i da, s tim u vezi, ima želju da dokaže da je upravo on i dalje glavni zaštitnik srpskih nacionalnih interesa u regionu... On već dugo igra tu providnu igru prije svega sa Hrvatskom, kada poturi ministra odbrane Aleksandra Vulina da Hrvatima kaže ono što on stvarno misli, ali ne smije javno da izgovori”; ako je Srbija u manje ili više intenzivnom sukobu sa gotovom svim državama bivše Jugoslavije, zašto ju onda Zapad uporno proglašava faktorom mira i stabilnosti u regionu: “Zapad je već znao da ’promaši’ sa dodjelom titule ’faktora mira i stabilnosti’, zar ne?! Sjetimo se samo ko je od strane Zapada devedesetih bio proglašen ’faktorom stabilnosti’ i kako se to završilo... Ipak, ne čude me pokušaji Zapada da Srbiju izvede na pravi put. Ako biste me pitali za uspjeh tog poduhvata, odgovorio bih u Gramšijevom stilu: ’Pesimizam intelekta, optimizam volje’.”

Intervju, Tomislav Marković

Milorad Dodik i mnogi sa Balkana neprekidno se nude Vladimiru Putinu, za šta postoji novi termin - ruskokolonaši

Autor nedavno objavljenje knjige “Velika Srbija za male ljude” (Buybook, Sarajevo, 2018), beogradski pisac koji se, kažu kritičari, “zlu smije u lice”, za Avangardu govori o načinu na koje je ove godine u Srbiji obilježena 23. godišnjica genocida u Srebrenici: “To vulgarno podsmevanje i ruganje žrtvama do sada je neviđen primer pornografije smrti, pornografije genocida. Mislim da će se upravo po toj Ćirilici, po tom bestidnom igranju na grobovima žrtava pamtiti ovogodišnje obeležavanje genocida u Srebrenici”; otkuda pojam genocidni narod: “Pojam genocidni narod je, sredinom osamdesetih godina prošloga veka, prvi pomenuo Vasilije Krestić, akademik SANU, i to kako bi sve Hrvate optužio za stradanje Srba u Jasenovcu. Ispada da je pomenuta sintagma nastala upravo u mentalnoj matrici velikosrpskog nacionalizma, kome se to sada vraća kao bumerang: Srbi tvrde da drugi nameravaju da ih proglase za nešto za šta su oni prethodno proglasili Hrvate”; šta se krije iza teze da je Srbija devedesetih izgubila medijski rat: “Veruje se da su Srbi u svetu ocrnjeni, ne zato što su terorisali Sarajevo i držali ga pod opsadom gotovo četiri godine; ne zato što su napali Dubrovnik, a Vukovar sravnili sa zemljom; ne zato što su izvršili genocid u Srebrenici… Ne, nije to zbog toga, nego zato što su o tim zločinima i zverstvima pisali svi svetski mediji. Priča o izgubljenom medijskom ratu zapravo je maska kojom se pokušava sakriti realnost. A šta je realnost? Realnost je da je Srbija devedesetih krenula u osvajačke ratove, da je htela da zauzme celu Bosnu i Hercegovinu i pola Hrvatske. Sve je to rađeno planski: preuzeli su JNA, od koje su odmah napravili srpsku vojsku; dobili su oružje; organizovali su paravojne formacije, koje su praktično bile u službi vojske i koje su imale dozvolu za ubijanje, za etničko čišćenje, za genocid, za masovna silovanja, za pljačku… Za sve! I to je istina.”

Evroskepticizam kao odgovor

Birokratska tvrđava opasana bodljikavom žicom

Izbori 2018.

Šta Dodik može raditi u Predsjedništvu BiH što Ivanić već nije?

Pitanje izbora u Predsjedništvo BiH jeste, možda, i najvažniji dio izborne priča, što potvrđuje i to da su sve trenutno najjače stranke u BiH dale svoje kandidate za predstojeću oktobarsku izbornu utakmicu. Eventualni ulazak Dodika i Čovića prikazuje se kao najveća opasnost za BiH, jer će to, navodno, pokrenuti njen raspad, što je, u stvari, ponajbolja izborna kampanja za Dodika i Čovića, pogotovo ako ta priča dolazi iz Sarajeva. U bošnjačkom korpusu, sudeći po medijskim izvještajima, zasad su najzanimljivija dva kandidata – SDA i SDP-a. Šefik Džaferović je, čak i na iznenađenje mnogih, zaustavio priče o nejedinstvu SDA, i na predstojećim izborima, kad su mnogi upućeni ocjenjivali da SDA ide najslabija (odlasci članova, koji idu na izbore kao nezavisni kandidati i oni koji su formirali nove političke partije), SDA se vratila na scenu s kandidatom za Predsjedništvo BiH koji će biti ravnopravan u toj utrci. S druge strane, SDP, odnosno Denis Bećirović, odlučio se za sporazume podrške sa pojedincima i strankama koji ne baštine ni S od socijaldemokratije. Čeka se kandidatura iz SBB-a. Iako se očekuje da SBB kandidira svog predsjednika, Fahrudina Radončića, pominje se i mogućnost nekog drugog, kao i da SBB neće uopće ići na izbore s kandidatom za bošnjačkog člana Predsjedništva BiH, što bi ozbiljno poljuljalo njihovo glasačko tijelo i dovelo u pitanje i uspjeh SBB, ali i Radončićevog kredibiliteta kao lidera, jer bi se to moglo protumačiti i kao strah od izborne utrke.

Intervju, Dragoljub Mićunović (II)

Upad Varšavskog pakta u Čehoslovačku Tito je iskoristio da u Jugoslaviji uvede poluvanredno stanje

U drugom dijelu intervjua za Avangardu, penzionisani profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu, prvi predsjednik obnovljene Demokratske stranke i jedan od vođa beogradskih studentskih demonstracija 1968. Dragoljub Mićunović govori o dramatičnim okolnostima susreta sa tadašnjim predsjednikom Skupštine Srbije Milošem Minićem: “Vlast se, uprkos sili koju je imala u svojim rukama, plašila ozbiljnijeg sukoba studenata i milicije… Miniću sam odmah rekao da smo naoružani, misleći na šipke i lance koje smo prethodno pronašli u podrumu fakulteta. Očito, Miloš Minić je moje reči pogrešno protumačio: pomislio je, naime, da smo stvarno naoružani. Upaničen, rekao mi da će me pozvati sutra, čim obavi neke razgovore. ’Samo da ne dođe do krvoprolića!’, ponavljao je”; ko je sve podržao studente te 1968: “Podršku su nam dale sve naučne institucije, kulturne zajednice, svi univerziteti, kao i ogroman broj javnih ličnosti – profesora, pisaca, glumaca… Stevo Žigon je, na primer, doživeo ovacije govoreći monolog Robespijera iz Bihnerovog komada ’Dantonova smrt’, koji se igrao u Jugoslovenskom dramskom pozorištu. Mikrofon sam predavao Ljubi Tadiću, Miri Stupici, Dušici Žegarac, Gidri Bojaniću…. Vasko Popoa nas je, sećam se, obilazio svakog dana. Kao i pesnik Duško Radović. ’Nemci su u ovoj zemlji pre četvrt veka u Kragujevcu ubili veliki broj đaka. Vas ovde ima pedeset puta više i, ako je neko nameran da obori kragujevački rekord, večeras mu se pruža prilika’, rekao je studentima Duško Radović”; zašto je Tito na kraju podržao studente: “Titu nije odgovarao haos u Beogradu, budući da je tih dana u posetu Jugoslaviji dolazio predsednik Indije. Naravno, Tito je, kao i obično, pred visokim gostom hteo da se prikaže u najboljem svetlu, odnosno da demonstrira da je u Jugoslaviji sve u redu… Kada je tog 9. juna 1968. Tito rekao da su studenti u pravu, u dvoristu Filozofskog fakulteta nije se čuo ni aplauz, ali ni zvižduk. Ništa! Mrtva tišina!”

Intervju, Dragoljub Mićunović

Pobuna studenata 1968. – “budimo realni, tražimo nemoguće!”

U prvom dijelu intervjua za Avangardu, penzionisani profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu, prvi predsjednik obnovljene Demokratske stranke i jedan od vođa beogradskih studentskih demonstracija 1968. Dragoljub Mićunović objašnjava zašto su studenti 2. juna 1968. započeli demonstracije: “Povod je bio banalan: studenti su iz Studentskog grada došli ispred zgrade Radničkog univerziteta da gledaju probu zabavne revije ’Karavan prijateljstva’. Pošto je padala kiša, predstava je preseljena u zatvorenu salu, ali studentima nije dozvoljeno da joj prisustvuju. Tu je sevnula prva varnica: sukobili su se studenati i brigadiri, nakon čega je počela sve žešća tuča sa milicijom. Kod nadvožnjaka na Novom Beogradu milicija je nemilice krenula da tuče ne samo studente, nego i profesore koji su kasnije sigli”; ko je sve te noći dobio batine od narodne milicije: “Batine su dobili i pojedini partijski i državni funkcioneri. Najpre Miloš Minić, tadašnji predsednik Skupštine Srbije. Sećam se i da je Petra Stambolića, u to vreme šefa srpskih komunista, neko vukao za kravatu. Među okupljenima su se te večeri našli i predsednik Vlade Srbije Dragi Stamenković, gradonačelnik Beograda Branko Pešić, Veljko Vlahović...”; da li je Dobrica Ćosić stajao iza studentskih demonstracija 1968: “Dobrica Ćosić nije imao nikakvu ulogu u pripremi i toku studentskih demonstracija 1968! Moglo bi se čak reći da je bio donekle razočaran onim što se događalo u Kapetan Mišinom zdanju, i to upravo zbog činjenice da nacionalno pitanje na tim protestima uopšte nije bilo dominantno. Upravo zato Ćosić u sve to nije ni hteo da se meša”.

Intervju, Mihailo Crnobrnja

Poruke – mislimo na vas, Solun nije mrtvo slovo na papiru – očito su maksimum koji su sve zemlje Zapadnog Balkana u ovom momentu mogle da dobiju od EU

Predsjednik Evropskog pokreta u Srbiji, redovni profesor na Fakultetu za ekonomiju, finansije i administraciju u Beogradu i nekadašnji ambasador SFRJ pri EU, Mihailo Crnobranja, komentarišući poruke Samita EU-Balkan u Sofiji, objašnjava da li je predsednik Emanuel Makron državama pretendentima za članstvo u EU zaista “sasuo kofu hladne vode na glavu”: “Poručivši da EU, pre prijema novih članica, mora da izvrši unutrašnje reforme, predsednik Makron donekle je zaista obeshrabrio države regiona. Doduše, da sam na njegovom mestu, rekao bih isto. Jer, šta je predsedniku Makronu u ovom momentu važnije: da zadovolji Francuze ili da ohrabri zemlje Zapadnog Balkana? Odgovor je jasan!”; šta je poručeno Bosni i Hercegovini na Samitu u Sofiji: “Bakir Izetbegovć je u Sofiju došao sa dva zacrtana cilja: prvo, da BiH do 2018. dobije status zemlje kandidata za članstvo u EU; drugo, da pristupni pregovori BiH budu otvoreni nedugo nakon dobijanja kandidature… Mislim da će put BiH u EU ići veoma sporo. Tim pre što problem u ovom momentu nisu samo nesuglasice na relaciji Federacija-Republika Srpska, nego i činjenica da je unutar Federacije otvoren problem Hrvata, koji pokušavaju da dostignu status RS u BiH, odnosno da Mostaru dodijele status glavnog grada novog entiteta”; gdje bi Jugoslavija danas bila da devedesetih nije srušena na onako bestijalan način: “Krajem osamdesetih i početkom devedesetih godina 20. veka, u diplomatskim krugovima nezvanično se moglo čuti da bi Jugoslavija, koja je svoju kandidaturu za članstvo predala pre svih država Istočne Evrope, u EU, zajedno sa Austrijom, Finskom i Švedskom, mogla biti primljena već 1996. godine. E, a pogledajte gde smo danas!”

Intervju, Ljubodrag Stojadinović

Dok je Vučić sjedio pored Putina na vojnoj paradi u Moskvi, Vojska Srbije polagala je cvjeće na spomenik Draži Mihailoviću

Kolumnista beogradskog Peščanika za Avangardu objašnjava zašto se od javnosti krilo da je Vojska Srbije, dok je predsjednik Aleksandar Vučić u Moskvi proslavljao Dan pobjede nad fažizmom, na Ravnoj gori položila vijenac na spomenik kvislingu Dragoljubu Draži Mihailoviću: “U samoj vojsci postoji rascep, odnosno dilema o tome koju tradiciju nastavljaju… Mediji su, kao što ste videli, objavili fotografiju vojnika i oficira VS pred spomenikom Draži Mihailoviću, što je ustalasalo javnost. Kada je to konstatovano, iz VS je poručeno da se ‘slučaj ispituje’. Izvinite, šta tu uopšte ima da se ispituje ako smo već videli fotografiju grupe vojnika i oficira na Ravnoj gori? Zar to nije jasno?!”; koju tradiciju slijedi Vojska Srbije: “Verujem da bi temelj VS morala biti srpska slobodarska tradicija, u koju svakako ne spadaju četnici Draže Mihailovića. Baš zato VS nema šta da traži na Ravnoj gori. Tim pre što u civilizovanom svetu nema, niti može biti ideološkog poravnanja fašizma i antifašizma”; zašto ministra odbrane Aleksandra Vulina smatra lažnim ljevičarem: “I zbog uniforme koju nosi, ministra odbrane Srbije Aleksandra Vulina nazivam - crnokošuljašem. Iako tobože levičar, Vulin ne skida crnu košulju; uvek u dučeovskom stavu i pozi… Vulin je Vučićev gaulajter u vojci, neko ko govori ono što predsednik Srbije misli a ne sme javno da kaže”.

Intervju, Srđan Šušnica

Dodik je uz rusku podršku obezbijedio sve preduslove da krene u destabilizaciju BiH i cijelog regiona

Sociolog, pravnik i politički analitičar iz Banja Luke za Avangardu govori o rusifikaciji sistema bezbijednosti u Republici Srpskoj: “Ključna osoba u poslovima nabavke ruskog naoružanja za RS je Duško Perović, šef predstavništva RS u Moskvi. Kao član grupe krijumčara oružjem Lazara Kovačevića iz Bosanske Krupe, Perović je 1993. godine bio uključen u nabavku i krijumčarenje protivavionskog sistema ’Igla’, te u pokušaj nabavke ’vakumske bombe’ iz Rusije za potrebe vojske Miloševićeve krnje Jugoslavije i vojske bosanskih Srba”; o klanovima unutar SNSD-a: “U SNSD-u djeluje tzv. ’mrkonjička frakcija’ okupljena oko sadašnjeg ministra finansija Tegeltije, koja ima oslonac u dijelu SNSD-a, ali i u tzv. ’mrkonjičko-manjačkom’ ili ’mrkonjičko-lauškom’ kriminalnom klanu, kojeg čine postratni biznismeni, ratni profiteri, krupni banjalučki narko-dileri, lokalni kriminalci i četnički simpatizeri, te bivši pripadnici srpskih službi bezbjednosti i policije…. ’Mrkonjička frakcija’ uzima sve više poluga moći, tako da Dodik trenutno ne može uticati ni na finansije, niti na MUP RS”; o svojoj bezbijednosti: “Za ubistvo mog oca direktno su osumnjičeni Pantelija Damjanović, jedan od šefova mrkonjičko-lauškog kriminalnog klana; Nenad Stevandić, sadašnji potpredsjednik Narodne skupštine RS i lider nekadašnje paramilitarne jedinice SOS-a koja je izvela puč u Banjoj Luci 1992. i terorisala nesprsko stanovništvo; Kajkut Nenad, nekadašnji pripadnik SOS-a, i drugi. Nakon 25 godina zataškavanja, slučaj je preuzet od strane državnog Tužilaštva BiH i zaveden kao ratni zločin… Savjetnik ministra Lukača, Predrag Ćeranić, targetirao me je kao eksponenta stranih organizacija i nekog ko izmišlja i plasira konstrukciju krivične odgovornosti Nenada Stevandića.”

Intervju, Davor Gjenero

Oružano bratstvo Herceg-Bosne i Republike Srpske

Politički analitičar iz Zagreba za Avangardu govori o “bratstvu” Milorada Dodika i Dragana Čovića u Bosni i Hercegovini: “Ideja ’oružanog bratstva’ Herceg-Bosne i Republike Srpske najgore je što se u ovom trenutku moglo dogoditi BiH. Jedina sreća je to što, za razliku od Dodika koji potporu za svoj projekt političkog zatvaranja RS traži i dobiva u Beogradu, u Hrvatskoj danas politička većina, uključujući predsjednika Vlade Andreja Plenkovića, ne podupire ideju obnove Herceg-Bosne”; zašto premijer Plenković uporno izbjegava predsjednika Srbije Aleksandra Vučića: “Plenković Vučića ignorira s prezirom. Istodobno, svojim permanetnim inzistiranjem na bliskosti s Vučićem, Dragan Čović s jedne strane smanjuje efekt prezirne superiornosti koju Plenković pokazuje prema Vučiću, dok s druge Hrvatsku svjesno gura u oblik političke suradnje sa Srbijom za kojim srbijanski predsjednik toliko čezne”; iz čega Dragan Čović crpe svoju političku moć: “Ne zaboravite da je u onoj Jugoslaviji Dragan Čović bio direktor vojno-industrijskog kompleksa JNA u Mostaru. Netko tko je tu poziciju držao u to vrijeme nije mogao biti izvan vojno-obavještajnih službi Srbije. Naravno, vojno-industrijski kompleks o kojem govorim morao je biti pod kontrolom vojne službe sigurnosti nekadašnje JNA, time i određenih struktura Sovjetskog Saveza, tj. današnje Rusije… Čović zagovara politiku dijeljenja BiH, a pored Srbije, jedina globalna sila čiji je interes podrivati snagu i jedinstvo BiH je – Rusija”

Intervju, Andrej Nikolaidis

Čović vodi politiku kojom je Putin izuzetno zadovoljan

Poznati crnogorski i bosanskohercegovački pisac i novinar za Avanardu objašnjava zašto ne vjeruje novim regionalnim mirotvorcima koji su devedesetih zagovarali ratnu politiku Slobodana Miloševića i Vojislava Šešelja: “Ne možete biti bivši fašista. Niti bivši ubica. Ako si ubio, ubica si zauvijek. Možete biti bivši panker, bivši metalac, ali bivši fašista, e to ne može. To je trajno obilježje… Ne vjerujem u miritvorstvo fašista”; govori o prijateljstvu predsjednika Aleksandra Vučića (“dragog Ace”) i Dragana Čovića: “Ponašanje Dragana Čovića svakako je veoma čudno i bizarno. Čović jasno pokazuje da su mu Aleksandar Vučić i Milorad Dodik mnogo bliži od Bakira Izetbegovića, ili bilo kojeg drugog člana Predsjedništva BiH, koji bi sjutra mogao doći iz redova bošnjačkog naroda. Zašto je to tako, ne znam, ali sam ubijeđen da Čović vodi politiku kojom Vladimir Putin i njegova doplomatija mogu biti izuzetno zadovoljni”; komentira izjavu Nebojše Medojevića da je na predstojećim predsjedničkim izborima u Crnoj Gori glasati za Mila Đukanovića isto što i “poturčiti se, prodati vjeru za večeru”: “Nebojša Medojević je otišao desnije čak i od samog četničkog vojvode Andrije Mandića, sa kojim je, inače, u koaliciji… Vjerujem da Medojević za sebe traži politički prostor, i to ga traži na krajnjoj desnici. Da sjutra u Crnu Goru stigne četrdeset ljudi iz Sirije, ne bih se iznenadio ako bi upravo Medojević bio prvi koji bi zagalamio i u tom smjeru ispalio najbrutalnije antiemigranstke poruke”.

Intervju, Boško Jakšić

Ruski “spavači” u Srbiji su se probudili i sada rade ono što Moskva od njih očekuje

Nekadašnji glavni urednik Politike i spoljnopolitički komentator tog lista, Boško Jakšić, u intervjuu za Avangardu govori o ubistvu predsjednika Građanske inicijative “Sloboda, demokratija, pravda”, Olivera Ivanovića: “Problem je u nečemu što je Oliver znao. Šta? Pretpostavljam da je znao ono što zna pola Beograda: imena Milana Radojčića i Zvonka Veselinovića vode do Vučićevog brata, što je postalo opasno”; o Ivanovićevoj sahrani u Beogradu: “Prisustvovao sam sahrani, stajao odmah do koridora kojim su svi prošli – od patrijarha Irineja, do načelnika Generalštaba, opozicije, Karađorđevića... Taj su koridor, međutim, zaobišli premijerka Ana Brnabić i Marko Đurić. Pretpostavljam da su računali da bi neko iz mase mogao negodovati, da bi im mogao dobaciti – ’ubice’, zato nisu ušli na glavnu ulaz”; o napadima mitropolita Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori Amfilohija na predsjednika Vučića: “Apel visokog crkvenog velikodostojnika, koji se decenijama dosledno bori protiv sila svetlosti, veoma je ozbiljno upozorenje Vučiću jer pokazuje koliko je jak blok protivnika rešenja problema Kosova do kojeg bi se došlo dijalogom sa Albancima. Kada pogledate ko je sve u Srbiji u ovom momentu za dijalog sa Prištinom, a ko je protiv, jasno je da je drugi, antizapadni blok neuopredivo jači, brojniji, glasniji, agresivniji, vidljiviji i prisutniji u javnosti”; o tome u kom pravcu Aleksandar Vučić vodi Srbiju: “Vučićeva igra balansiranja postaje sve rizičnija i vreme za konačnu odluku o tome kojim će putem Srbija ići ističe mnogo beže nego što to njen predsednik misli. Vučićeva partijska baza je antizapadna, nacionalistička i sa njima će morati da se dogovori. Ako vidi da mu preti opasnost gubitka vlasti, onda je Srbija, bojim se, ne više ni u Rusiji, nego u – Mandžuriji”.

Intervju, Ivo Banac

Dodik i Čović, uz podršku Moskve, sve rade na sprečavanju ulaska BiH u EU i NATO

Profesor emeritus na Sveučilištu Yale (na katedri vezanoj uz posebnu zakladu koja nosi ime Bradford Durfee), profesor istorije na Srednjoeuropskom sveučilištu u Budimpešti (1994-1999), redovni profesor istorije na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu (2008. do 2017), autor i urednik više knjiga, članaka i komentara, među kojima se ističu monografije Nacionalno pitanje u Jugoslaviji: Porijeklo, povijest, politika i Sa Staljinom protiv Tita: Informbiroovski rascjepi u jugoslavenskom komunističkom pokretu, dopisni član HAZU, predsjednik Hrvatskog helsinškog odbora za ljudska prava, počasni pročelnik Odsjeka za političke nauke i međunarodne odnose na Sarajevskoj školi za nauku i tehnologiju Ivo Banac u intervjuu za Avagardu odgovara na pitanje da li je Dragan Čović “ruski čovjek” u BiH: “U to uopće ne sumjam. Ruski utjecaj se širi jugoistočnom Europom mnoštvom paralelnih ekonomskih, ideoloških i koruptivnih utjecaja. U Hrvatskoj je u ovom trenutku prilično jaka ruska agentura, posebno u energetici... Jedan od njenih krakova ide i prema Čoviću”; ima li zvanični Zagreb želju da obuzda Ćovića: “Želja vjerojatno postoji, ali to nije isto što i odlučnost za provedbu. Kada je riječ o mehanizama, to nije tako izvjesno. Čović se neko vrijeme može održati uz potporu svojih unutarbosanskih i međunarodnih saveznika, ali ukoliko Zagreb uđe u sukob s njim, on će postepeno slabiti. Dio Crkve Čovića jedva podnosi, a ima i mnoštvo protivnika izvan Hercegovine, pa čak i tamo”; da li bi ratne poruke koje dolaze iz Beograda morale da zabrinu Zapad: “Srbija se nedvojbeno sprema za rat. Njena politika – izrečena ili prešutna – traženja za uspostavljanjem države koja će obuhvatiti sve Srbe još uvijek je državna doktrina”.

Intervju, Dušan Janjić

Rusi Dodika polako puštaju niz vodu

Direktor beogradskog Foruma za etničke odnose Dušan Janjić u intervjuu za Avangardu govori o obilježavanju neustavnog “Dana RS-a” u Banja Luci: “Sve je izgledalo kao proslava organizovana u slavu jednog čovjeka i njegovih obožavalaca… Milorad Dodik je prilično nesiguran, iako sebe uporno pokušava da predstavi kao veoma uticajnog i moćnog diktatora. Ta parada policije, specijalnih jedinica i mažoretkinja pokazala je svu (ne)ozbiljnost i improvizaciju Dodikove politike i njegove vlasti”; o političkoj realnosti koju pokušava da iskoristi Mladen Ivanić: “Realnost je da građane RS više ne možete držati u laži da ćete jednoga dana dobiti državu, odnosno da ćete se ujediniti sa Srbijom. Dodikov i govor bivšeg predsednika Srbije Tomislava Nikolića bio je pucanj u prazno. Tačno je, obojica su upotrebili najjaču artiljeriju kojiu su imali – ’otcepljenje’, ’samostalnost’, ’prisajedinjenje RS-a Srbiji’, što je, poput ćorka, bez ikakvog ozbiljnijeg odjeka palo u Drinu”; o novoj politici Rusije prema Dodiku: “Milorad Dodik je ozbiljan borac; on je sve samo nije june; nastavlja da igra na kartu navodne čvrste ruske podrške koja je krajnje neproverljiva, ali deluje ubedljivo. Tačno je, primao ga je presednik Vladimir Putin, ima otvoren put do nekih ozbiljnih moskovskih adresa, ali je to daleko od onoga kako on sebe projektuje i vidi. Naprosto, ruska ljubav prema Dodiku se postepeno hladi”; o eventualnoj pobjedi Ivanića na predstojećim izborima: “Ivanićeva pobeda bila bi i poruka da se jedino na kompromisima i realnim interesima može graditi i popravljati Bosna i Hercegovina. Ako popravi RS i pokaže spremnost da sasluša opoziciju onako kako je slušao i razgovarao sa članovima Predjedništva BiH, Ivanić će napraviti značajnu stvar”.

Bosansko kićenje Tome Nikolića

Odlikovan spomenik ljudskom blamu

Intervju, Dejan Jović

Savez Dodika i Čovića napravljen je zbog straha od bošnjačke dominacije

U opširnom, i temeljno autoriziranom intervjuu, profesor zagrebačkog Fakulteta političkih znanosti i beogradskog Fakulteta političkih nauka Dejan Jović, za avangardu govori o svojoj novoj knjizi: “Rat i mit – Politika identiteta u suvremenoj Hrvatskoj” i objašnjava na čemu danas počiva dominantan narativ o Domovinskom ratu u Hrvatskoj, “Ističe se prije svega uloga Hrvatske kao ’pobjednice i žrtve’, dok se zanemaruje bilo kakva odgovornost za ono što se dogodilo devedesetih. Ne propituje se, primjerice, da li je uopće moralo doći do ratnog sukoba, ili kakva je bila uloga Hrvatske u poticanju stvaranja nacionalističke, potom i ratne atmosfere i atmosfere straha, posebno kod manjinskog stanovništva. O ratu se govori isključivo kao obrambenom, oslobodilačkom, nametnutom i pravednom, ali se ne vidi i njegova druga strana, na koju nas, primjerice, podsjeća i presuda šestorici bosanskohercegovačkih Hrvata. Ta presuda dovodi u pitanje ovakav jednostrani narativ, posebno što implicira i odgovornost Franje Tuđmana, o čemu se u službenom mitu o ratu ne govori”; o motivima pojedinaca i grupa u Hrvatskoj da uđu u rat ’90-ih: “Neki su u rat odlazili preplašeni da će se dogoditi zlo, da će se, na primjer, ponoviti 1941; ili da će se, preko osvajačkih mitinga koji su započeli već 1988, nad Hrvatskom nadviti srpska vlast. Naravno, bilo je tu opravdanih stahova, ali i iracionalnih, koji te strahove ne čine manje stvarnim. Dakle, da, mnogi su išli u taj rat – zvali ga oni Domovinski ili nekako drukčije – zato što su imali osjećaj da je to jedini način da se brane. Za građane Knina, recimo, Domovinski rat u maju 1995. nije bio odbrambeni, nego napadački”; kome je sve rat u SFRJ išao na ruku: “Rat je bio koristan separatistima i onima koji su tvrdili da Srbi, Hrvati, Bošnjaci, Albanci, Slovenci i drugi ne mogu više živjeti zajedno. Sve su učinili da ’dokažu’ tu tezu, koja nije bila istinita, niti je bila rezultat iskustva svakodnevnog života. Rat je, stoga, bio zajednički zločinački poduhvat, u kojem su naizgled iracionalni potezi je dne strane bili korišteni kao alibi za jednako naizgled iracionalne poteze druge strane”; šta je zbližilo Dragana Ćovića i Milorada Dodika: “U BiH su očito promijenjene neke okolnosti. Prije svega mislim na poslednji popis stnovništva, koji je pokazao da Bošnjaka u BiH po prvi put ima više od 50 procenata. Zašto bi Bošnjaci prihvatili da imaju samo trećinu vlasti u zemlji u kojoj maju većinu stanovnika, i to u zemlji koju jedino oni smatraju svojom jedinom domovinom? To sasvim logično i racionalno pitanje uplašilo je Srbe i Hrvate, odnosno njihove političke vođe Dodika i Čovića, koji sada, svaki na svoj način, pokušavaju spriječiti da narodi koje predstavljaju postanu manjina”; da li je na Zapadnom Balkanu moguć novi rat: “Sve dok, dakle, postoji zapadna hegemonija nad Zapadnim Balkanom, prevashodno kroz EU, NATO i direktno prisustvo SAD, mislim da ovdje rata neće i ne može biti. Međutim, da li bi kriza i problemi u zapadnom svijetu mogli dovesti u pitanje tu hegemoniju, posebno ako NATO zanemari prisustvo na Balkanu? Prije pet godina, moj odgovor na ovo pitanje bi bio odlučan: ne; danas bih bio malo oprezniji, iako i dalje mislim da je takav razvoj događaj veoma malo vjerojatan…”

Intervju, Branka Prpa

Srbija i Hrvatska Bosnu i Hercegovinu vide kao dio vlastite teritorije – bez podijeljene BiH nema ni velike Srbije ni velike Hrvatske

Hrvatsko-srpska istoričarka Branka Prpa za avangardu govori o opsjednutosti Srbije i Hrvatske BiH, “Kada male države krenu sa megalomanskim idejama, uvek imaju u planu i teritorijalno proširenje, koje svoje argumente i traže i nalaze u takozvanom prirodnom pravu: tamo, naime, žive pripadnici moje nacije. Eto, to je ideološka matrica koja postoji poslednjih 150 godina i koja i danas funkcioniše na istim principima kao i pre vek i po”; o ratovima ’90-ih, “U pokušaju da se ovaj cilj realizuje, sprovođena su etnička čišćenja, genocid, masovni zločini, i sa srpske i sa hrvatske strane prema Bošnjacima (…) u suštini i jedna i druga strana imale su istu nameru: da Bošnjake oteraju sa teritorija na koje su pretendirali. Tako je Mostar postao ’hrvatski grad’, što kroz istoriju nije bio”; o trgovini Kosovom i Republikom Srpskom, “Sve im je to, je li, deda ostavio u nasleđe, pa sad time mogu trgovati. (…) ovakav način vođenja politike, osim što je sulud, istovremeno je i – neodrživ. Jer, da znaju istoriju ovoga prostora, a očito je ne znaju, onda bi ti veliki ’trgovci’ bili svesni i da je Berilnskim sporazumom celovitost BiH čvrsto utemeljena u evropsku politiku, da je BiH zbog toga i danas živuća i da se podrazumeva”; o posjeti članova Predsjedništva BiH Srbiji, “Srbi i Hrvati, zapravo, ne priznaju BiH kao samostalnu državu. Hrvatski član Predsedništva Dragan Čović, baš kao i srpski Mladen Ivanić – o predsedniku Srbije Aleksandru Vučiću da i ne govorim – ponašali su se kao da je BiH njhov dominjon, odnosno kolonija. Otuda zahtev da BiH kao celina usvoji stavove koje imaju nacionalni centri srpskog i hrvatskog naroda. U političkoj praksi to suštinski znači odricanje samostalnosti BiH”; o reakcijama Hrvatske na hašku presudu, “To je skandalozno! Reč je o petoj po redu presudi u kojoj se govori o međunarodnom sukobu, odnosno o agresiji Hrvatske na BiH. Ako na komemoraciju Slobodanu Praljku dođe potpredsednik Vlade i visoki funkcioner HDZ-a, o čemu mi onda govorimo?! Kada u svemu učestuje katolička crkva, koja je organizovala mise u čast presuđenih zločinaca, dobijamo zaokružen stav saveza elita kada je reč o BiH”; o Deklaraciji za očuvanje srpskog naroda, “Ta Strategija je jasno markiranje političkog terena za buduću ideju nezavisnosti RS i njenog pripojenja Srbiji. Što je velikosrpski koncept. Bio i ostao. Srbija je u poslednjim ratu doživela poraz, kapitulirala je, što samo znači da koncept velike Srbije nije uspela da realizira, a ne da je od njega odustala.”

Jeruzalem i svijet: Cinizam lažne “realnosti”

Završna faza decenijama planirane predstave o otimačini Palestine

Intervju, Milo Đukanović (I)

Ratko Mladić je očekivano i pravedno kažnjen

Intervju, Vladimir Arsenijević

Dobro, počinili smo zločine, ali šta su oni nama radili: najodvratniji su mi oni koji presudu Mladiću pokušavaju smjestiti u nekakav “neutralni” kontekst

Beogradski pisac Vladimir Arsenijević za avangardu komentira reakcije na presudu Haškog tribunala Ratku Mladiću, navodeći, između ostalog, tri različite grupe komentara: “Prvoj grupi pripadaju oni koji tvrde da u našim ratovima niko zapravo nije kriv, odnosno da su svi podjednako krivi. Drugoj grupi pripadaju oni pravednici koji kažu – dobro, počinili smo zločine, ali šta su oni nama radili. Ta perverzna simetrija bi valjda trebalo da nas navede na zaključak da, ako su hrvatska, bošnjačka ili albanska strana počinile neke zločine tokom ratova devedesetih, a jesu, to bi onda automatski valjda moralo da umanji, ili da čak anulira svaku krivicu Ratka Mladića. Što je apsurdno. Treću grupu čine građani koji zločine i krivicu pokušavaju reletiviziraju tezom da ’svaki rat podrazumeva zločine’. Sve su odvratne, ali je, po mom sudu, ipak najodvratnija ona pseudoracionalna, koja pokušava da sve smesti u nekakav ’neutralni’ kontekst. Radikalni glasovi, oni koji priznaju da su klali i ubijali zarad ’višeg nacionalnog cilja’, bez ikakvog moralnog zazora pokazuju da se uopšte ne srame onoga što su činili ili što čine; naprotiv: podrazumeva se, dakle, da se neke etničke grupe ubijaju jer je to, naprosto, u redu. Sa druge strane, pseudoracionalni pristup o kojem sam govorio ima problem da objasni kako u isto vreme potajno opravdavati Mladića, ali se i gnušati zločina. Kako?! Jedno drugo isključuje, zar ne?! Kažite onda otvoreno šta mislite, pa da znamo na čemu smo!”

Intervju, Albin Kurti

Vučić i Dačić nasljednici su Vojislava Šešelja i Slobodana Miloševića

Predsjednik kosovskog Pokreta za samoopredjeljenje, Albin Kurti, za avangardu govori o tome kako ga je srpska policija uhapsila u Prištini 27. aprila 1999. zajedno sa ocem i bratom, jer je organizirao demonstracije protiv Slobodana Milošević, nakon čega je zlostavljan i mučen u kosovskim zatvorima, a onda je 10. maja postao “deo konvoja srpske vojske i policije koja se povukla sa Kosova”, i završio u zatvorima u Srbiji – Požarevcu, Nišu i Ćupriji; angažiranju Vojina Lazarevića, pravosnažno osuđenog u Haagu zbog zločina počinjenih na Kosovu, kao predavača na Vojnoj akademiji u Beograduu, “Kakvo to znanje i iskustvo budućim srpskim oficirima može da prenese Vladimir Lazarević, čovek u čijim zonama odgovornosti je, tokom dva i po meseca NATO intervencije 1999, nad albanskim stanovništvom Kosova sprovoden teror koji je, osim ubistvom albanskih civila, rezultirao proterivanjem Albanaca u Makedoniju i Albaniju, sistematskim zlostavljanjima, silovanjima, rušenjem sela i gradova, pljačkom neverovatnih razmera?!”; o pomirenju: “Nama nije potrebno pomirenje Albanaca i Srba, zato što problem nije među Albancima i Srbima na Kosovu. Srbi sa Kosova građani su Republike Kosova. U krajnjem, neki od tih ljudi korišćeni su kao instrument represivne politike srpske države nad Albancima na Kosovu. Naš problem je, ponavljam, u političkom mentalitetu Srbije, u njenoj tvrdoglavoj upornosti da se ne suoči sa svojom političkom prošlošću, sa svim ratovima na prostoru bivše Jugoslavije koje je započela, sa njihovim posledicama… Srbija mora da prizna Kosovo, da plati odštetu za ratna razaranja i napravljenu štetu; da preda ratne zločince, da vrati penzioni fond i bankovna sredstva koje je otela sa Kosova, kao i artefakte kulturne baštine Kosova. Tek tada se može govoriti o stečenim mogućnostima za pomirenje”; o predsjedniku Srbije “Vučić me vraća u studentske dane, kada sam organizovao proteste protiv Miloševića, čiji je on bio ministar za informacije. Vučić je u to vreme održavao konferencije za novinare ispred Grand hotela u Prištini, gde je bila smeštena Arkanova paravojska. Moguće je da iz Brisela Vučić izgleda drugačije, ali to ne znači da isto izgleda i iz Prištine”

Intervju, Aleksandar Popov

Lideri sva tri naroda u BiH ponašaju se kao djeca bez razrednog starješine

Aleksandar Popov, direktor Centra za regionalizam iz Novog Sada, za avangardu govori zašto je predsjednik Srbije bio šokiran onim što mu je rekao zamjenik pomoćnika američkog državnog sekretara Brajan Hojt Ji, “Naprosto, pokazalo se da zvanični Beograd, umesto mudre i uspešne, zapravo vodi šizofrenu politiku, gde se jedno govori, drugo misli, a treće radi”; odnosima Srbije i Rusije, “Kada je reč o sve bliskijim vezama Beograda i Moskve, bojim se da se u podilaženju biračkom telu koje je u dobroj meri prorusko već otišlo predaleko. To će se videti prilikom otvaranja poglavlja 31 u pregovorima sa EU, kada Srbija konačno bude dovedena u situaciju da odluči gde će – Rusija ili EU”; o izjavi patrijarha Irineja da je Srbija gdje god žive Srbi, “Lazarević je dobro radio, to je bila dobra ideja, nažalost, svet nas je bombardovao kako bi nas sprečio da do kraja izvedemo etničko čišćenje na Kosovu. Eto, to nam govori Aleksandar Vulin! U takvoj atmosferi reči patrijarha Irineja nisu čudne. Uostalom, setite se da je pre godinu, ili dve, patrijarh javno pozivao da se Kosovo ’oslobodi ratom’. Čovek koji poziva na rat, istovremeno traži od Srpkinja da rađaju što više dece. Zašto? Da bi tuđa deca, ono malo mladosti što je ostalo u Srbiji, opet ginula za nečije sulude ideje?!”; o situaciji u BiH, “Gledajući ih sa strane, često imam utisak da se lideri sva tri naroda u BiH ponašaju kao deca bez razrednog starešine. Jer, ako stalno dobijate ukore bez ikakvih sankcija, zašto biste menjali politiku?!”

Intervju, Žarko Korać

Posljednjih pet godina nikada nismo čuli šta Vučić misli o idejama, izjavama i potezima Vulina ili Dodika

“Dodik, dakle, radi isto što i Vučić, a Vučić misli isto što i Dodik”, kaže Žarko Korać, profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu, koji u intervjuu za avangardu govori o politici Aleksandra Vučića prema BiH, “Navedite mi jednu Vučićevu izjavu koja pokazuje da se on distancira od Dodikovih pretnji nezavisnošću RS. Jednu! Istovremeno, Vučić predsedniku Erdoganu obećava da će obuzdati Dodika, što je smešno. Ako Vučić brani Dejton, onda ga mora štititi od onoga ko ga napada i ruši, a to je Dodik. Skupština Republike Srpske, doduše, bez učešća opzicije, prošle je sedmice izglasala rezoluciju o vojnoj neutralnosti, nakon čega je tek jedna zapadna ambasada sa sedištem u Sarajeva podsetila da, po Dejtonskom sporazumu, takvu odluku može doneti samo suverena država, ne njen entitet. Je li zvanični Beograd reagovao na Dodikovu rezoluciju? Naravno da nije, iako takav akt predstavlja direktno kršenje Dejtonskog mirovnog sporazuma. U rezoluciji o vojnoj neutralnosti, na primer, kaže se da će RS slediti Srbiju, što znači – spoljna politika Srbije i RS su jedno. Takve poruke Beograd uporno toleriše”; o politici Bakira Izetbegovića, “Bakir Izetbegović, kada je reč o političkom talentu, deluje kao da je svojevremeno greškom zamenjen u porodilištu. U odnosu na svog oca, taj čovek o politici, nažalost, veoma malo zna. Jer, reći da je Alija Izetbegović Bosnu i Hercegovinu ostavio u amanet predsedniku Erdoganu, ne samo da je neshvatljivo, nego je i direktno guranje prsta u oko i Srbima i Hrvatima i Bošnjacima u BiH”; o konkursu za idejno rešenje spomenika Zoranu Đinđiću na kome je učestvovala i Biljana Srbljanović, “Nedeljnik Vreme nedavno je čitaoce podsetio na intervju Aleksadra Vučića, u kojem on kaže da se u životu napio svega dva puta: prvi put kada mu se rodio sin, drugi put kada je Đinđić ubijen. Učestvovati na konkursu koju raspisuje takva ličnost, za mene je, izvinite, nedostojno”; o licemjernom ćutanju Zapada, “Poslednje izjave ambasadora Nemačke u Beogradu, koji kaže da u Srbiji možda ima nekih sitnih problema, a da u suštini sve dobro funkcioniše, najblaže rečeno su problematične. Taj čovek ni reči nije rekao o rehabilitaciji generala ratnih zločinaca, o gušenju slobodne reči i slobodnih medija, o linču i progonu političkih protivnika od strane režima Aleksandra Vučića…”; o uticaju Rusije na region, “EU i dalje ne postavlja pitanje – zašto su ruski agenti baš na terirtoriji Srbije kovali plan za rušenje vlasti u Podgorici, kao i ubistvo tadašnjeg premijera Mila Đukanovića. Možda zato što su se u Srbiji osećali sigurno i bezbedno? EU pokazuje razumevanje za partijsku državu koju je Vučić stvorio, za gušenje slobode govora i političkog delovanja, za sve otvorenije približavanje Beograda Moskvi, uverevajući nas, pritom, da predsednik Srbije zapravo svoju zemlju odlučno vodi u Evropu. Kakva to Srbija stiže u EU? Kakva?! Da li je Evropi zaista prihvatljiva država u kojoj presuđeni ratni zločinac, general Vladimir Lazarević, predaje mladim oficirima u visokoj vojnoj školi; u kojoj isti zadatak ima general Božidar Delić, onaj koji je 5. oktobra 2000. svoju jedinicu pripremao za dejstvovanje po demonstrantima; u kojoj nema političkih sloboda, u kojoj su mediji kontrolisani, a svi tabloidi proruski?!”; o eventualnim promjenama: “Ako neka vlast do te mere razori opoziciju, društvo, medije, sve institucije, šta će se dogoditi kada jednoga dana padne? Ko će preuzeti vlast? Ulica?! Kada gnevni ljudi krenu, ko će vas zaštiti?!”

Aleksandar Vulin, lider Pokreta socijalista koji rabi tekovine zločinačke političke organizacije zvane JUL

“Dasenezaboravi”, hodžin zapis i dva cilindra na jednom oku

Refleksije dramatičnih događaja u Kataloniji na Balkan

“Kataloniji u čast”: Protiv briselske stabilokratije

O Kataloniji, kroz pretnje Nenadu Čanku, javni prostor je putem režimskih medija zagađivala i Vučićeva cirkuska nakaza i bivši optuženik za ratne zločine, Vojislav Šešelj. Ipak, iz navedene ekipe bi trebalo izdvojiti Miloševićevog portparola zločina iz 90-ih, ponosnog vlasnika afere “koferče” u čiji sadržaj pravna država još nije zavirila i Vučićevog šefa diplomatije, Ivicu Dačića. Pomenuti je napravio neskriveno poređenje Katalonije i manjeg bosanskohercegovačkog entiteta, aludirajući na Čanka, pitanjem zbog čega ide u Barselonu, a ne u Banjaluku. Slične paralele pokušao je da izvuče i stečajni upravnik navedenog entiteta, Milorad Dodik. I zaista, šta odgovoriti na navedene bedastoće i manipulacije?! Nikakvo poređenje između Katalonije i Republike Srpske nije moguće. Katalonija je istorijska država stara vekovima. Ako znamo temelje i ideologiju na kojima je stvarana, a u Dejtonu i verifikovana RS kao entitet unutar BiH, onda bi svako poređenje moralo biti sasvim neumesno i prozvod teškog pervertiranja realnosti. Uostalom, sama Katalonija, koja je uvek umela nepogrešivo da prepozna fašizam i da mu se odupre, od samog početka agresivnog rata protiv BiH bila je na strani odbrane Bosne od oružanih pretenzija suseda. Rečju, dok je RS sejala masovne grobnice po BiH tokom rata, u procesu svoga nastanka, Katalonija je bila puna takvih masovnih grobnica koje je načinila frankistička vojska posle pada Barselone. Ili kako tvrdi Florijan Biber, “region koji je nastao pre samo 25 godina kroz masovno etničko čišćenje” teško bi mogao da polaže pravo na “legitimitet istorijskog područja kao što su to Katalonija ili Škotska”.

Intervju, Balša Božović

Zoran Đinđić nam je ostavio u amanet borbu za modernu, evropsku Srbiju, za društvo u kojem će vladati razum i pravda

Nekadašnji predsjednik Demokratske omladine, danas zamjenik šefa poslaničkog kluba Demokratske stranke u Skupštini Srbije Balša Božović za avangardu govori o tome da li je 5. oktobar 2000. bila tek jedna u nizu propuštenih šansi za Srbiju; o politici naprednjaka, “Od 2012, otkako se vratio na vlast, Vučić je doslovno sahranio vladavinu prava, a parlament pretvorio u circus”; politici EU prema Balkanu, “Setite se koliko dugo je Nemačka podržavala Nikolu Gruevskog u Makedoniji, Tomislava Karamarka u Hrvatskoj, Viktora Orbana u Mađarskoj, koji u XXI veku pravi geta za Rome; koliko su ćutali na Erdogana u Turskoj, koliko u poslednje vreme relativizuju sankcije Rusiji… Sve što sam naborijao, dakle, Nemačkoj ne smeta: zagovarajući princip ’stabilnost nauštrb demokratije’, ona, kaže, štiti vlastite interese”, te kako “nikada ovaj deo Evrope Zapadu nije bio u vrhu liste prioriteta. Posebno kad je reč o ljudskim pravima i vrednostima do kojih te iste države veoma drže u svojim zemljama. Kao da misle – dobro je da se ne tuku, a ostalo…”; garanciji koju je Vlada Srbije dala za Ratka Mladića. “Neko ko je, ne tokom celog rata, nego tokom samo jedne akcije pobio sedam-osam hiljada ljudi, Jugoslovena, zato što su bili druge vere i nacije, dobija garancije moje zemlje da može da se leči u Rusiji?! Najvećem ratnom zločincu nakon Drugog svetskog rata Vlada moje države daje garanciju za bilo šta?! Umesto da se stidi onoga što je Mladić uradio u ime jedne politike, ona se na ovaj način sa tim identifikuje! Izvinite, to je strašno!”

Intervju, Nikola Samardžić

Rusija nastoji da učvrsti svoj destruktivni uticaj na Baltiku i na Balkanu

Profesor Filozofskog fakulteta iz Beograda Nikola Samardžić za avangardu govori o radikalskoj politici koja je u Srbiji obnovljena početkom raspada Jugoslavije, te politici Aleksandra Vučića koji se okružio “licima najnižeg etičkog i intelektualnog kvaliteta” putem kojih delegira zapaljive izjave. “Te izjave ubrzo postaju tema i opozicije i susedstva, nakon čega Vučić dobija priliku da nastale probleme rešava, dokazujući da to ume i da se jedini pita”; o problemima u BiH koja “danas nije podeljena samo linijama razdvajanja svojih naroda, nju su, realizacijom nelegitimnih interesa, u dobroj meri podelile najmanje dve velike antiliberalne i antidemokratske sile – Rusija i Turska. Kad govorimo o odnosu Srbije prema BiH, realan problem Beograda je i takozvano kosovsko pitanje, koje Aleksandar Vučić pokušava da zatvori povremeno se krijući iza Milorada Dodika”; o uticaju Rusije i ulozi Moskve na Balkanu iz koje stižu poruke da je upravo političar Dodikovog profila idealan lider svih Srba u regionu, a “navedenom logikom, srpski lider u BiH morao bi biti neki balvan, medved sa ogromnom glavom, neuk, primitivan i agresivan. Pored toga, Moskvi odgovara svako ko je ogrezao u korupciji”; o politici EU, podsjećajući da je “visoka predstavnica EU Federika Mogerini godinama vodila izuzuetno pomirljivu politiku prema Moskvi, zbog čega je njeno imenovanje na tu funkciju u jednom momentu bilo dovedeno u pitanje. Mogerini je slaba, neuverljiva, neinspirativna, neuspešna. Pored toga, ne zaboravite da se ruski i kineski nelegitimni interesi postepeno realizuju posredstvom korumpiranih šovinističkih vlada kakve su u Grčkoj i Mađarskoj. Slične odjeke, koje neoprezno nazivamo samo autoritarnim populizmom, imate u Češkoj, Slovačkoj, Poljskoj, u istočnom delu Nemačke, pa Rusiji i Kini ne predstavlja problem da duboko prodiru u ekonomije i politike Zapadnog Balkana"; o odnosima Njemačke i Rusije: “Poslednji izbori u Nemačkoj potvrdili su da su Die Linke (’Levica’) i AfD, Alternative für Deutschland ’Trojanski konji’ Putinovog hibridnog rata. Te partije, uz pomoć Zelenih i njihove antiameričke agende, kao i Socijaldemokrata, relativizuju ne samo postulate evropske liberalne demokratije, nego i zverstva u Ukrajini i nasilno otcepljenje Krima, implicitno i osnovna sredstva Putinovog hibridnog rata: korupciju evropskih zvaničnika, plasiranje lažnih vesti i nelegitimnih interpretacija posredstvom marionetskih medija”

Islamizacija u BiH: Optužbe i prešutkivanja

Oportunizam, šutnja i dodvoravanje najvećeg broja intelektualaca i nekada građanske elite

Intervju, Ivan Vuković

Samo je Republika Srpska mjera kompromisa na koji su srpski nacionalisti spremni da pristanu u regionu

Srpska kuća u Podgorici otvara se u objektu čiji je vlasnik Miodrag Daka Davidović, “kontroverzni biznismen” blizak političkim i obavještajnim krugovima u Rusiji, nekadašnji načelnik nikšićke policije i ministar u vladi SAO Hercegovina, danas finansijer opozicionog, proruskog Demokratskog fronta. Na pitanje ima li osnova upoređivati Srpsku kuću u Podgorici sa tzv. Ruskim humanitarnim centrom u Nišu, odgovara dr. Ivan Vuković, docent na Fakultetu političkih nauka u Podgorici, i govori o odnosima Crne Gore i Srbije istučući da “predsjednik ili premijer jedne zemlje ne može svako malo zvanično primati nekoga ko je u susjednoj državi optužen za organizovanje i pripremu terorističkih napada, a istovremeno tvrditi da gaji prijateljski odnos prema državi i narodu te zemlje”; o “profesionalnim Srbima” koji su u Crnoj Gori manjina, ali sanjaju – Bosnu, odnosno “getoizaciju po etničkom principu: ako je Srba u Crnoj Gori 29 procenata, onda bi u svim državnim strukturama njihovih političkih predstavnika moralo biti isto toliko”; o granicama na Balkanu koje su “nepromjenjive, pa se valjda zato političke strukture koje najavljuju Deklaraciju toliko trude da ih – obesmisle”; o potezima Milorada Dodika koji se “cinično poziva na Dejtonski sporazum”, a “Identične stavove imaju i vođe političke opozicije u Crnoj Gori, ljudi koji, kao i Dodik, slijepo slijede velikosrpske i ruske nacionalne interese”

Intervju, Slaviša Lekić

Virus straha zarazio je gotovo sve!

Predsjednik Nezavisnog udruženje novinara Srbije (NUNS) Slaviša Lekić za avangardu govori o politici Aleksandra Vučića, njegovoj propaloj novinarskoj karijeri, “Posle dva priloga koja je na početku rata u BiH uradio za TV Pale, Vučića je u svoju kancelariju pozvao Ilija Guzina, znameniti TV četnik, i roditeljski ga savetovao: ’Slušaj, sine, nacionalno si osvešćeniji nego Todor Dutina, Risto Đogo i ja zajedno; ama, talenat ti je tanak koliko i naša linija odbrane kod Goražda. Nego, da ti mi napišemo neku preporuku, pa ti pali za Beograd!’”; o Vučićevoj posjeti Sarajevu i izvinjenjima koje su neki spominjali, “Izvinjenje mora lično da dotakne, mora da pokaže da taj koji ga izgovara saoseća, da ga se to zaista tiče. Ne mislim da je Vučić od tog ljudskog materijala. Konačno, šta ima počinilac, inspirator ili huškač da se izvinjava?! On mora da odgovara!”; o stanju u medijima, “U zemlji u kojoj vlada ambijent straha, tražiti samo od medija da se odupiru pritiscima, bez predrasuda, kritički i samokritički – nije fer. Virus straha, za koji smo mislili da je iskorenjen i suzbijen, danas je zarazio gotovo sve, a obični građani samo od novinara traže da budu ono što sami nisu: istinoljubivi, hrabri i da zastupaju javni interes; o optužbama da je “mrzitelj”, “Prirodno je i logično biti protiv režima Aleksandra Vučića i magaraca koji ga okružuju. To je civilizacijska dužnost. Moralni, a ne ideološki čin”

Intervju, Jelena Milić

Američke sankcije Dodiku jedan su od najboljih poteza Zapada u posljednjih nekoliko godina

Zašto crnogorski premijer Marković ignoriše činjenice i kaže da su odnosi Beograda i Podgorice najbolji u poslednje dvije decenije? Zbog čega makedonski premijer Zaev ćuti o “aferi Živaljević”? Da li je Bakir Izetbegović zaista toliko naivan da tvrdi da će sa predsjednikom Vučićem uspjeti da “smiri” Dodika? Jelena Milić, direktorica beogradskog Centra za evroatlanske studije, u intervjuu za Avangardu odgovara na ova pitanja, objašnjavajući zašto se balkanski lideri boje Vučića, i govori o dešavanjima u Makedoniji nakon kojih je jasno da Vučić ne gura Srbiju na Zapad, “Poslednji sukob Beograda sa Skopljem plod je, pre svega pojačanog pritiska Moskve, kao i očite saglasnosti srpskih i ruskih zvaničnika o tome ko je ’gazda’ na Zapadnom Balkanu”; da li je Srbija preuzela “obavezu” od Rusije da destabilizuje Balkam; o nedostatku kontrola sistema “bezbednosti čiji su delovi odmetnuti i među kojima vlada određeni balans. Čim se taj balans na bilo koji način poremeti, Srbija kreće da indukuje političke krize i da destabilizuje region”; o politici međunarodne zajednice, odnosno kako je “priča o stabilokratiji i korupciji, na kojoj se poslednjih godina toliko insistira, zamaglila veoma važan problem – nereformisane sisteme bezbednosti u državama regiona. Svako malo lansira se priča o tome da jedna služba ’špijunira’ drugu, što, ako je o Srbiji reč, dovodi do pojačane proizvodnje i ’spoljnih’ i ’unutrašnjih’ neprijatelja, ali i do homogenizacije društva na toj osnovi. U takvoj konstelaciji jedna strana, i to ona rusko-kineska, ostaje kao navodno jedini pozudan i iskren pratner i prijatelj Beograda”, a što se postiže “iskonstruisanim aferama kojima se destabilizuje region; referendumima protiv ulaska u NATO, a sve to, razume se, u ime ’majčice Rusije’; forsiranjem priče o tome da bi ulazak Srbije u EU pokvario odnose Beograda i Moskve… Ovome itekako pogoduje aktuelna spoljna politika Srbije, koja je ponovo postala kosovocentrična”

“Antiterorizam” u korist terorizma

Sloboda je opasna, nadzor je zakon

Intervju, Dragan Markovina

Savez Dodika i Čovića zauvijek ubija ideju opstanka BiH kao građanske, moderne i europske države

Historičar i vođa Nove ljevice u Hrvatskoj govori o antifašizmu i partizanskom pokretu koji se danas silom žele predstaviti kao strano tijelo; nacionalističkim režimima u zemljama nekadašnje Jugoslavije; Ukidanju Tita u Srbiji, Hrvatskoj, BiH; Nacionalističkoj poziciji SDA, odnosno gaženju vrijednosti ZAVNOBiH-a – antifašizma, građanskog društva, modernizacije ili sekularne države; Politici HDZ BiH koju nikada suštinski nije bilo briga za Hrvate u Bosni, već samo za Hrvate Hercegovine i dijela srednje Bosne, dok istovremeno nema interesiranja za povratak izbjeglih Hrvata u Republiku Srpsku; Draganu Čoviću kome je potreban netko tko će ga poduprijeti u zahtjevima za formiranje trećeg entiteta, a što Dodiku savršeno odgovara, budući da time slabi poziciju “treće”, tj. bošnjačke strane. “Najzad, što Dodika košta da pomogne Čovića? Svjestan je da mu Čović ni teritorijalno ni politički ne zadire u feud”; Dolasku Vučića u BiH ni pun mjesec nakon skupa “svih Srba regiona”, održanog 4. augusta u Beogradu, kao i najave Deklaracije o očuvanju srpskog naroda, “Spekulacije o priznanju Kosova od strane Beograda stvorile su situaciju u kojoj je izmišljeno nešto što bi u Srbiji bilo prezentirano kao kompenzacija. Što bi to moglo biti? Pa, ono što je nedavno rekao predsjednik SANU-a Vladimir Kostić, kada je građane Srbije pozvao da se manu Kosova i počnu razmišljati o ’relanosti’, a to je Republika Srpska”; Potezima Milorada Pupovca, te ulozi ljevice u Hrvatskoj

U ubistvo policijskog inspektora u Banja Luci upleteni visoki funkcioneri Republike Srpske (II)

Izgovor za odmazdu nad banjalučkim Hrvatima i Bošnjacima

Nadležne institucije RS-a nisu uradile ništa da bi zločin rasvijetlile, ali jesu sve da ga zataškaju.

Revizija presude Međunarodnog suda pravde izrečena po tužbi BiH protiv Srbije

Politizacija pravde

Od trenutka kad je Bakir Izetbegović prvi put u javnosti nagovijestio da će se ići s revizijom Međunarodnom sudu pravde na presudu izrečenu 2007, a po tužbi BiH protiv tadašnje Savezne Republike Jugoslavije, krenula su napadanja i špekulacije u kojima su se iskristala dva “argumenta protiv“: legitimitet bh. agenta i novi dokazi. Nakon žestokih napada zbog odluke da se pokrene revizija uslijedio je sastanak Ivanića i Dodika s Nikolićem i Vučićem na kome je, naglašavajući svesrpsko jedinstvo, dogovorena suradnja s obje strane Drine i dnevna komunikacija o tom pitanju. Istovremeno, na račun pravnog tima uslijedili su brojni napadi, i nakon što se saznalo da je autor dokumenta američki profesor kome su pomagali eminentni svjetski stručnjaci, jer revizija “nije dobro urađena“, “neće proći“, “nema novih dokaza“, agent nema legalitet, izaziva “novu“ političku krizu... Osim što “politička kriza“ u BiH, ali i regionu, kad su u pitanju ratni zločini i genocid negiranjem presuda međunarodnih sudova iz Haaga traje posljednjih 25 godina, činjenica je da je pravo na reviziju bilo potpuno legitimno i da će o njoj odlučivati Međunarodni sud pravde, kao što je činjenica da je nekoliko pravnih timova radilo na mogućnostima pokretanja revizije, nakon čega je nekoliko draft verzija sastavljeno krajem 2016. i početkom 2017. Činjenica je i da je bh. agent, koga je Predsjedništvo BiH imenovalo 2002. i ta odluka nikad nije ni opozvana ni izmjenjena, još u maju 2016. dostavio svim relevantnim institucijama i pojedincima dopis u kome ih poziva da mu dostave prijedloge i eventualno nove dokaze vezano za reviziju, i da je među ostalim taj dopis dobilo i Ministarstvo inozemnih poslova BiH, odnosno Igor Crnadak, i Tužiteljstvo BiH. Činjenica je i da je pravni tim uvezao sve nove dokaze u reviziji, i da se genocid, osim Srebrenice, povezuje sa još šest bh. općina. Činjenica je i da je ICJ odbio četiri revizije i da je samo jedna u toku i da su šanse BiH jako male, ali zar je zbog toga trebalo odustati od prava na reviziju? I da li bi do revizije uopće došlo da političari iz Banja Luke i Beograda proteklih deset godina nisu negirali sve, pa i presude ICTY o genocidu u Srebrenici, a otvoreno, uz pomoć Moskve, izlobirali nedonošenje rezolucije o genocidu u UN-u?