Intervju, Ivan Vuković

Samo je Republika Srpska mjera kompromisa na koji su srpski nacionalisti spremni da pristanu u regionu

Srpska kuća u Podgorici otvara se u objektu čiji je vlasnik Miodrag Daka Davidović, “kontroverzni biznismen” blizak političkim i obavještajnim krugovima u Rusiji, nekadašnji načelnik nikšićke policije i ministar u vladi SAO Hercegovina, danas finansijer opozicionog, proruskog Demokratskog fronta. Na pitanje ima li osnova upoređivati Srpsku kuću u Podgorici sa tzv. Ruskim humanitarnim centrom u Nišu, odgovara dr. Ivan Vuković, docent na Fakultetu političkih nauka u Podgorici, i govori o odnosima Crne Gore i Srbije istučući da “predsjednik ili premijer jedne zemlje ne može svako malo zvanično primati nekoga ko je u susjednoj državi optužen za organizovanje i pripremu terorističkih napada, a istovremeno tvrditi da gaji prijateljski odnos prema državi i narodu te zemlje”; o “profesionalnim Srbima” koji su u Crnoj Gori manjina, ali sanjaju – Bosnu, odnosno “getoizaciju po etničkom principu: ako je Srba u Crnoj Gori 29 procenata, onda bi u svim državnim strukturama njihovih političkih predstavnika moralo biti isto toliko”; o granicama na Balkanu koje su “nepromjenjive, pa se valjda zato političke strukture koje najavljuju Deklaraciju toliko trude da ih – obesmisle”; o potezima Milorada Dodika koji se “cinično poziva na Dejtonski sporazum”, a “Identične stavove imaju i vođe političke opozicije u Crnoj Gori, ljudi koji, kao i Dodik, slijepo slijede velikosrpske i ruske nacionalne interese”

Intervju, Slaviša Lekić

Virus straha zarazio je gotovo sve!

Predsjednik Nezavisnog udruženje novinara Srbije (NUNS) Slaviša Lekić za avangardu govori o politici Aleksandra Vučića, njegovoj propaloj novinarskoj karijeri, “Posle dva priloga koja je na početku rata u BiH uradio za TV Pale, Vučića je u svoju kancelariju pozvao Ilija Guzina, znameniti TV četnik, i roditeljski ga savetovao: ’Slušaj, sine, nacionalno si osvešćeniji nego Todor Dutina, Risto Đogo i ja zajedno; ama, talenat ti je tanak koliko i naša linija odbrane kod Goražda. Nego, da ti mi napišemo neku preporuku, pa ti pali za Beograd!’”; o Vučićevoj posjeti Sarajevu i izvinjenjima koje su neki spominjali, “Izvinjenje mora lično da dotakne, mora da pokaže da taj koji ga izgovara saoseća, da ga se to zaista tiče. Ne mislim da je Vučić od tog ljudskog materijala. Konačno, šta ima počinilac, inspirator ili huškač da se izvinjava?! On mora da odgovara!”; o stanju u medijima, “U zemlji u kojoj vlada ambijent straha, tražiti samo od medija da se odupiru pritiscima, bez predrasuda, kritički i samokritički – nije fer. Virus straha, za koji smo mislili da je iskorenjen i suzbijen, danas je zarazio gotovo sve, a obični građani samo od novinara traže da budu ono što sami nisu: istinoljubivi, hrabri i da zastupaju javni interes; o optužbama da je “mrzitelj”, “Prirodno je i logično biti protiv režima Aleksandra Vučića i magaraca koji ga okružuju. To je civilizacijska dužnost. Moralni, a ne ideološki čin”

Intervju, Jelena Milić

Američke sankcije Dodiku jedan su od najboljih poteza Zapada u posljednjih nekoliko godina

Zašto crnogorski premijer Marković ignoriše činjenice i kaže da su odnosi Beograda i Podgorice najbolji u poslednje dvije decenije? Zbog čega makedonski premijer Zaev ćuti o “aferi Živaljević”? Da li je Bakir Izetbegović zaista toliko naivan da tvrdi da će sa predsjednikom Vučićem uspjeti da “smiri” Dodika? Jelena Milić, direktorica beogradskog Centra za evroatlanske studije, u intervjuu za Avangardu odgovara na ova pitanja, objašnjavajući zašto se balkanski lideri boje Vučića, i govori o dešavanjima u Makedoniji nakon kojih je jasno da Vučić ne gura Srbiju na Zapad, “Poslednji sukob Beograda sa Skopljem plod je, pre svega pojačanog pritiska Moskve, kao i očite saglasnosti srpskih i ruskih zvaničnika o tome ko je ’gazda’ na Zapadnom Balkanu”; da li je Srbija preuzela “obavezu” od Rusije da destabilizuje Balkam; o nedostatku kontrola sistema “bezbednosti čiji su delovi odmetnuti i među kojima vlada određeni balans. Čim se taj balans na bilo koji način poremeti, Srbija kreće da indukuje političke krize i da destabilizuje region”; o politici međunarodne zajednice, odnosno kako je “priča o stabilokratiji i korupciji, na kojoj se poslednjih godina toliko insistira, zamaglila veoma važan problem – nereformisane sisteme bezbednosti u državama regiona. Svako malo lansira se priča o tome da jedna služba ’špijunira’ drugu, što, ako je o Srbiji reč, dovodi do pojačane proizvodnje i ’spoljnih’ i ’unutrašnjih’ neprijatelja, ali i do homogenizacije društva na toj osnovi. U takvoj konstelaciji jedna strana, i to ona rusko-kineska, ostaje kao navodno jedini pozudan i iskren pratner i prijatelj Beograda”, a što se postiže “iskonstruisanim aferama kojima se destabilizuje region; referendumima protiv ulaska u NATO, a sve to, razume se, u ime ’majčice Rusije’; forsiranjem priče o tome da bi ulazak Srbije u EU pokvario odnose Beograda i Moskve… Ovome itekako pogoduje aktuelna spoljna politika Srbije, koja je ponovo postala kosovocentrična”

“Antiterorizam” u korist terorizma

Sloboda je opasna, nadzor je zakon

Intervju, Dragan Markovina

Savez Dodika i Čovića zauvijek ubija ideju opstanka BiH kao građanske, moderne i europske države

Historičar i vođa Nove ljevice u Hrvatskoj govori o antifašizmu i partizanskom pokretu koji se danas silom žele predstaviti kao strano tijelo; nacionalističkim režimima u zemljama nekadašnje Jugoslavije; Ukidanju Tita u Srbiji, Hrvatskoj, BiH; Nacionalističkoj poziciji SDA, odnosno gaženju vrijednosti ZAVNOBiH-a – antifašizma, građanskog društva, modernizacije ili sekularne države; Politici HDZ BiH koju nikada suštinski nije bilo briga za Hrvate u Bosni, već samo za Hrvate Hercegovine i dijela srednje Bosne, dok istovremeno nema interesiranja za povratak izbjeglih Hrvata u Republiku Srpsku; Draganu Čoviću kome je potreban netko tko će ga poduprijeti u zahtjevima za formiranje trećeg entiteta, a što Dodiku savršeno odgovara, budući da time slabi poziciju “treće”, tj. bošnjačke strane. “Najzad, što Dodika košta da pomogne Čovića? Svjestan je da mu Čović ni teritorijalno ni politički ne zadire u feud”; Dolasku Vučića u BiH ni pun mjesec nakon skupa “svih Srba regiona”, održanog 4. augusta u Beogradu, kao i najave Deklaracije o očuvanju srpskog naroda, “Spekulacije o priznanju Kosova od strane Beograda stvorile su situaciju u kojoj je izmišljeno nešto što bi u Srbiji bilo prezentirano kao kompenzacija. Što bi to moglo biti? Pa, ono što je nedavno rekao predsjednik SANU-a Vladimir Kostić, kada je građane Srbije pozvao da se manu Kosova i počnu razmišljati o ’relanosti’, a to je Republika Srpska”; Potezima Milorada Pupovca, te ulozi ljevice u Hrvatskoj

U ubistvo policijskog inspektora u Banja Luci upleteni visoki funkcioneri Republike Srpske (II)

Izgovor za odmazdu nad banjalučkim Hrvatima i Bošnjacima

Nadležne institucije RS-a nisu uradile ništa da bi zločin rasvijetlile, ali jesu sve da ga zataškaju.

Revizija presude Međunarodnog suda pravde izrečena po tužbi BiH protiv Srbije

Politizacija pravde

Od trenutka kad je Bakir Izetbegović prvi put u javnosti nagovijestio da će se ići s revizijom Međunarodnom sudu pravde na presudu izrečenu 2007, a po tužbi BiH protiv tadašnje Savezne Republike Jugoslavije, krenula su napadanja i špekulacije u kojima su se iskristala dva “argumenta protiv“: legitimitet bh. agenta i novi dokazi. Nakon žestokih napada zbog odluke da se pokrene revizija uslijedio je sastanak Ivanića i Dodika s Nikolićem i Vučićem na kome je, naglašavajući svesrpsko jedinstvo, dogovorena suradnja s obje strane Drine i dnevna komunikacija o tom pitanju. Istovremeno, na račun pravnog tima uslijedili su brojni napadi, i nakon što se saznalo da je autor dokumenta američki profesor kome su pomagali eminentni svjetski stručnjaci, jer revizija “nije dobro urađena“, “neće proći“, “nema novih dokaza“, agent nema legalitet, izaziva “novu“ političku krizu... Osim što “politička kriza“ u BiH, ali i regionu, kad su u pitanju ratni zločini i genocid negiranjem presuda međunarodnih sudova iz Haaga traje posljednjih 25 godina, činjenica je da je pravo na reviziju bilo potpuno legitimno i da će o njoj odlučivati Međunarodni sud pravde, kao što je činjenica da je nekoliko pravnih timova radilo na mogućnostima pokretanja revizije, nakon čega je nekoliko draft verzija sastavljeno krajem 2016. i početkom 2017. Činjenica je i da je bh. agent, koga je Predsjedništvo BiH imenovalo 2002. i ta odluka nikad nije ni opozvana ni izmjenjena, još u maju 2016. dostavio svim relevantnim institucijama i pojedincima dopis u kome ih poziva da mu dostave prijedloge i eventualno nove dokaze vezano za reviziju, i da je među ostalim taj dopis dobilo i Ministarstvo inozemnih poslova BiH, odnosno Igor Crnadak, i Tužiteljstvo BiH. Činjenica je i da je pravni tim uvezao sve nove dokaze u reviziji, i da se genocid, osim Srebrenice, povezuje sa još šest bh. općina. Činjenica je i da je ICJ odbio četiri revizije i da je samo jedna u toku i da su šanse BiH jako male, ali zar je zbog toga trebalo odustati od prava na reviziju? I da li bi do revizije uopće došlo da političari iz Banja Luke i Beograda proteklih deset godina nisu negirali sve, pa i presude ICTY o genocidu u Srebrenici, a otvoreno, uz pomoć Moskve, izlobirali nedonošenje rezolucije o genocidu u UN-u?