Intervju, Albin Kurti

Vučić i Dačić nasljednici su Vojislava Šešelja i Slobodana Miloševića

Predsjednik kosovskog Pokreta za samoopredjeljenje, Albin Kurti, za avangardu govori o tome kako ga je srpska policija uhapsila u Prištini 27. aprila 1999. zajedno sa ocem i bratom, jer je organizirao demonstracije protiv Slobodana Milošević, nakon čega je zlostavljan i mučen u kosovskim zatvorima, a onda je 10. maja postao “deo konvoja srpske vojske i policije koja se povukla sa Kosova”, i završio u zatvorima u Srbiji – Požarevcu, Nišu i Ćupriji; angažiranju Vojina Lazarevića, pravosnažno osuđenog u Haagu zbog zločina počinjenih na Kosovu, kao predavača na Vojnoj akademiji u Beograduu, “Kakvo to znanje i iskustvo budućim srpskim oficirima može da prenese Vladimir Lazarević, čovek u čijim zonama odgovornosti je, tokom dva i po meseca NATO intervencije 1999, nad albanskim stanovništvom Kosova sprovoden teror koji je, osim ubistvom albanskih civila, rezultirao proterivanjem Albanaca u Makedoniju i Albaniju, sistematskim zlostavljanjima, silovanjima, rušenjem sela i gradova, pljačkom neverovatnih razmera?!”; o pomirenju: “Nama nije potrebno pomirenje Albanaca i Srba, zato što problem nije među Albancima i Srbima na Kosovu. Srbi sa Kosova građani su Republike Kosova. U krajnjem, neki od tih ljudi korišćeni su kao instrument represivne politike srpske države nad Albancima na Kosovu. Naš problem je, ponavljam, u političkom mentalitetu Srbije, u njenoj tvrdoglavoj upornosti da se ne suoči sa svojom političkom prošlošću, sa svim ratovima na prostoru bivše Jugoslavije koje je započela, sa njihovim posledicama… Srbija mora da prizna Kosovo, da plati odštetu za ratna razaranja i napravljenu štetu; da preda ratne zločince, da vrati penzioni fond i bankovna sredstva koje je otela sa Kosova, kao i artefakte kulturne baštine Kosova. Tek tada se može govoriti o stečenim mogućnostima za pomirenje”; o predsjedniku Srbije “Vučić me vraća u studentske dane, kada sam organizovao proteste protiv Miloševića, čiji je on bio ministar za informacije. Vučić je u to vreme održavao konferencije za novinare ispred Grand hotela u Prištini, gde je bila smeštena Arkanova paravojska. Moguće je da iz Brisela Vučić izgleda drugačije, ali to ne znači da isto izgleda i iz Prištine”

Intervju, Aleksandar Popov

Lideri sva tri naroda u BiH ponašaju se kao djeca bez razrednog starješine

Aleksandar Popov, direktor Centra za regionalizam iz Novog Sada, za avangardu govori zašto je predsjednik Srbije bio šokiran onim što mu je rekao zamjenik pomoćnika američkog državnog sekretara Brajan Hojt Ji, “Naprosto, pokazalo se da zvanični Beograd, umesto mudre i uspešne, zapravo vodi šizofrenu politiku, gde se jedno govori, drugo misli, a treće radi”; odnosima Srbije i Rusije, “Kada je reč o sve bliskijim vezama Beograda i Moskve, bojim se da se u podilaženju biračkom telu koje je u dobroj meri prorusko već otišlo predaleko. To će se videti prilikom otvaranja poglavlja 31 u pregovorima sa EU, kada Srbija konačno bude dovedena u situaciju da odluči gde će – Rusija ili EU”; o izjavi patrijarha Irineja da je Srbija gdje god žive Srbi, “Lazarević je dobro radio, to je bila dobra ideja, nažalost, svet nas je bombardovao kako bi nas sprečio da do kraja izvedemo etničko čišćenje na Kosovu. Eto, to nam govori Aleksandar Vulin! U takvoj atmosferi reči patrijarha Irineja nisu čudne. Uostalom, setite se da je pre godinu, ili dve, patrijarh javno pozivao da se Kosovo ’oslobodi ratom’. Čovek koji poziva na rat, istovremeno traži od Srpkinja da rađaju što više dece. Zašto? Da bi tuđa deca, ono malo mladosti što je ostalo u Srbiji, opet ginula za nečije sulude ideje?!”; o situaciji u BiH, “Gledajući ih sa strane, često imam utisak da se lideri sva tri naroda u BiH ponašaju kao deca bez razrednog starešine. Jer, ako stalno dobijate ukore bez ikakvih sankcija, zašto biste menjali politiku?!”

Intervju, Žarko Korać

Posljednjih pet godina nikada nismo čuli šta Vučić misli o idejama, izjavama i potezima Vulina ili Dodika

“Dodik, dakle, radi isto što i Vučić, a Vučić misli isto što i Dodik”, kaže Žarko Korać, profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu, koji u intervjuu za avangardu govori o politici Aleksandra Vučića prema BiH, “Navedite mi jednu Vučićevu izjavu koja pokazuje da se on distancira od Dodikovih pretnji nezavisnošću RS. Jednu! Istovremeno, Vučić predsedniku Erdoganu obećava da će obuzdati Dodika, što je smešno. Ako Vučić brani Dejton, onda ga mora štititi od onoga ko ga napada i ruši, a to je Dodik. Skupština Republike Srpske, doduše, bez učešća opzicije, prošle je sedmice izglasala rezoluciju o vojnoj neutralnosti, nakon čega je tek jedna zapadna ambasada sa sedištem u Sarajeva podsetila da, po Dejtonskom sporazumu, takvu odluku može doneti samo suverena država, ne njen entitet. Je li zvanični Beograd reagovao na Dodikovu rezoluciju? Naravno da nije, iako takav akt predstavlja direktno kršenje Dejtonskog mirovnog sporazuma. U rezoluciji o vojnoj neutralnosti, na primer, kaže se da će RS slediti Srbiju, što znači – spoljna politika Srbije i RS su jedno. Takve poruke Beograd uporno toleriše”; o politici Bakira Izetbegovića, “Bakir Izetbegović, kada je reč o političkom talentu, deluje kao da je svojevremeno greškom zamenjen u porodilištu. U odnosu na svog oca, taj čovek o politici, nažalost, veoma malo zna. Jer, reći da je Alija Izetbegović Bosnu i Hercegovinu ostavio u amanet predsedniku Erdoganu, ne samo da je neshvatljivo, nego je i direktno guranje prsta u oko i Srbima i Hrvatima i Bošnjacima u BiH”; o konkursu za idejno rešenje spomenika Zoranu Đinđiću na kome je učestvovala i Biljana Srbljanović, “Nedeljnik Vreme nedavno je čitaoce podsetio na intervju Aleksadra Vučića, u kojem on kaže da se u životu napio svega dva puta: prvi put kada mu se rodio sin, drugi put kada je Đinđić ubijen. Učestvovati na konkursu koju raspisuje takva ličnost, za mene je, izvinite, nedostojno”; o licemjernom ćutanju Zapada, “Poslednje izjave ambasadora Nemačke u Beogradu, koji kaže da u Srbiji možda ima nekih sitnih problema, a da u suštini sve dobro funkcioniše, najblaže rečeno su problematične. Taj čovek ni reči nije rekao o rehabilitaciji generala ratnih zločinaca, o gušenju slobodne reči i slobodnih medija, o linču i progonu političkih protivnika od strane režima Aleksandra Vučića…”; o uticaju Rusije na region, “EU i dalje ne postavlja pitanje – zašto su ruski agenti baš na terirtoriji Srbije kovali plan za rušenje vlasti u Podgorici, kao i ubistvo tadašnjeg premijera Mila Đukanovića. Možda zato što su se u Srbiji osećali sigurno i bezbedno? EU pokazuje razumevanje za partijsku državu koju je Vučić stvorio, za gušenje slobode govora i političkog delovanja, za sve otvorenije približavanje Beograda Moskvi, uverevajući nas, pritom, da predsednik Srbije zapravo svoju zemlju odlučno vodi u Evropu. Kakva to Srbija stiže u EU? Kakva?! Da li je Evropi zaista prihvatljiva država u kojoj presuđeni ratni zločinac, general Vladimir Lazarević, predaje mladim oficirima u visokoj vojnoj školi; u kojoj isti zadatak ima general Božidar Delić, onaj koji je 5. oktobra 2000. svoju jedinicu pripremao za dejstvovanje po demonstrantima; u kojoj nema političkih sloboda, u kojoj su mediji kontrolisani, a svi tabloidi proruski?!”; o eventualnim promjenama: “Ako neka vlast do te mere razori opoziciju, društvo, medije, sve institucije, šta će se dogoditi kada jednoga dana padne? Ko će preuzeti vlast? Ulica?! Kada gnevni ljudi krenu, ko će vas zaštiti?!”

Aleksandar Vulin, lider Pokreta socijalista koji rabi tekovine zločinačke političke organizacije zvane JUL

“Dasenezaboravi”, hodžin zapis i dva cilindra na jednom oku

Refleksije dramatičnih događaja u Kataloniji na Balkan

“Kataloniji u čast”: Protiv briselske stabilokratije

O Kataloniji, kroz pretnje Nenadu Čanku, javni prostor je putem režimskih medija zagađivala i Vučićeva cirkuska nakaza i bivši optuženik za ratne zločine, Vojislav Šešelj. Ipak, iz navedene ekipe bi trebalo izdvojiti Miloševićevog portparola zločina iz 90-ih, ponosnog vlasnika afere “koferče” u čiji sadržaj pravna država još nije zavirila i Vučićevog šefa diplomatije, Ivicu Dačića. Pomenuti je napravio neskriveno poređenje Katalonije i manjeg bosanskohercegovačkog entiteta, aludirajući na Čanka, pitanjem zbog čega ide u Barselonu, a ne u Banjaluku. Slične paralele pokušao je da izvuče i stečajni upravnik navedenog entiteta, Milorad Dodik. I zaista, šta odgovoriti na navedene bedastoće i manipulacije?! Nikakvo poređenje između Katalonije i Republike Srpske nije moguće. Katalonija je istorijska država stara vekovima. Ako znamo temelje i ideologiju na kojima je stvarana, a u Dejtonu i verifikovana RS kao entitet unutar BiH, onda bi svako poređenje moralo biti sasvim neumesno i prozvod teškog pervertiranja realnosti. Uostalom, sama Katalonija, koja je uvek umela nepogrešivo da prepozna fašizam i da mu se odupre, od samog početka agresivnog rata protiv BiH bila je na strani odbrane Bosne od oružanih pretenzija suseda. Rečju, dok je RS sejala masovne grobnice po BiH tokom rata, u procesu svoga nastanka, Katalonija je bila puna takvih masovnih grobnica koje je načinila frankistička vojska posle pada Barselone. Ili kako tvrdi Florijan Biber, “region koji je nastao pre samo 25 godina kroz masovno etničko čišćenje” teško bi mogao da polaže pravo na “legitimitet istorijskog područja kao što su to Katalonija ili Škotska”.

Intervju, Balša Božović

Zoran Đinđić nam je ostavio u amanet borbu za modernu, evropsku Srbiju, za društvo u kojem će vladati razum i pravda

Nekadašnji predsjednik Demokratske omladine, danas zamjenik šefa poslaničkog kluba Demokratske stranke u Skupštini Srbije Balša Božović za avangardu govori o tome da li je 5. oktobar 2000. bila tek jedna u nizu propuštenih šansi za Srbiju; o politici naprednjaka, “Od 2012, otkako se vratio na vlast, Vučić je doslovno sahranio vladavinu prava, a parlament pretvorio u circus”; politici EU prema Balkanu, “Setite se koliko dugo je Nemačka podržavala Nikolu Gruevskog u Makedoniji, Tomislava Karamarka u Hrvatskoj, Viktora Orbana u Mađarskoj, koji u XXI veku pravi geta za Rome; koliko su ćutali na Erdogana u Turskoj, koliko u poslednje vreme relativizuju sankcije Rusiji… Sve što sam naborijao, dakle, Nemačkoj ne smeta: zagovarajući princip ’stabilnost nauštrb demokratije’, ona, kaže, štiti vlastite interese”, te kako “nikada ovaj deo Evrope Zapadu nije bio u vrhu liste prioriteta. Posebno kad je reč o ljudskim pravima i vrednostima do kojih te iste države veoma drže u svojim zemljama. Kao da misle – dobro je da se ne tuku, a ostalo…”; garanciji koju je Vlada Srbije dala za Ratka Mladića. “Neko ko je, ne tokom celog rata, nego tokom samo jedne akcije pobio sedam-osam hiljada ljudi, Jugoslovena, zato što su bili druge vere i nacije, dobija garancije moje zemlje da može da se leči u Rusiji?! Najvećem ratnom zločincu nakon Drugog svetskog rata Vlada moje države daje garanciju za bilo šta?! Umesto da se stidi onoga što je Mladić uradio u ime jedne politike, ona se na ovaj način sa tim identifikuje! Izvinite, to je strašno!”

Intervju, Nikola Samardžić

Rusija nastoji da učvrsti svoj destruktivni uticaj na Baltiku i na Balkanu

Profesor Filozofskog fakulteta iz Beograda Nikola Samardžić za avangardu govori o radikalskoj politici koja je u Srbiji obnovljena početkom raspada Jugoslavije, te politici Aleksandra Vučića koji se okružio “licima najnižeg etičkog i intelektualnog kvaliteta” putem kojih delegira zapaljive izjave. “Te izjave ubrzo postaju tema i opozicije i susedstva, nakon čega Vučić dobija priliku da nastale probleme rešava, dokazujući da to ume i da se jedini pita”; o problemima u BiH koja “danas nije podeljena samo linijama razdvajanja svojih naroda, nju su, realizacijom nelegitimnih interesa, u dobroj meri podelile najmanje dve velike antiliberalne i antidemokratske sile – Rusija i Turska. Kad govorimo o odnosu Srbije prema BiH, realan problem Beograda je i takozvano kosovsko pitanje, koje Aleksandar Vučić pokušava da zatvori povremeno se krijući iza Milorada Dodika”; o uticaju Rusije i ulozi Moskve na Balkanu iz koje stižu poruke da je upravo političar Dodikovog profila idealan lider svih Srba u regionu, a “navedenom logikom, srpski lider u BiH morao bi biti neki balvan, medved sa ogromnom glavom, neuk, primitivan i agresivan. Pored toga, Moskvi odgovara svako ko je ogrezao u korupciji”; o politici EU, podsjećajući da je “visoka predstavnica EU Federika Mogerini godinama vodila izuzuetno pomirljivu politiku prema Moskvi, zbog čega je njeno imenovanje na tu funkciju u jednom momentu bilo dovedeno u pitanje. Mogerini je slaba, neuverljiva, neinspirativna, neuspešna. Pored toga, ne zaboravite da se ruski i kineski nelegitimni interesi postepeno realizuju posredstvom korumpiranih šovinističkih vlada kakve su u Grčkoj i Mađarskoj. Slične odjeke, koje neoprezno nazivamo samo autoritarnim populizmom, imate u Češkoj, Slovačkoj, Poljskoj, u istočnom delu Nemačke, pa Rusiji i Kini ne predstavlja problem da duboko prodiru u ekonomije i politike Zapadnog Balkana"; o odnosima Njemačke i Rusije: “Poslednji izbori u Nemačkoj potvrdili su da su Die Linke (’Levica’) i AfD, Alternative für Deutschland ’Trojanski konji’ Putinovog hibridnog rata. Te partije, uz pomoć Zelenih i njihove antiameričke agende, kao i Socijaldemokrata, relativizuju ne samo postulate evropske liberalne demokratije, nego i zverstva u Ukrajini i nasilno otcepljenje Krima, implicitno i osnovna sredstva Putinovog hibridnog rata: korupciju evropskih zvaničnika, plasiranje lažnih vesti i nelegitimnih interpretacija posredstvom marionetskih medija”

Islamizacija u BiH: Optužbe i prešutkivanja

Oportunizam, šutnja i dodvoravanje najvećeg broja intelektualaca i nekada građanske elite

Intervju, Ivan Vuković

Samo je Republika Srpska mjera kompromisa na koji su srpski nacionalisti spremni da pristanu u regionu

Srpska kuća u Podgorici otvara se u objektu čiji je vlasnik Miodrag Daka Davidović, “kontroverzni biznismen” blizak političkim i obavještajnim krugovima u Rusiji, nekadašnji načelnik nikšićke policije i ministar u vladi SAO Hercegovina, danas finansijer opozicionog, proruskog Demokratskog fronta. Na pitanje ima li osnova upoređivati Srpsku kuću u Podgorici sa tzv. Ruskim humanitarnim centrom u Nišu, odgovara dr. Ivan Vuković, docent na Fakultetu političkih nauka u Podgorici, i govori o odnosima Crne Gore i Srbije istučući da “predsjednik ili premijer jedne zemlje ne može svako malo zvanično primati nekoga ko je u susjednoj državi optužen za organizovanje i pripremu terorističkih napada, a istovremeno tvrditi da gaji prijateljski odnos prema državi i narodu te zemlje”; o “profesionalnim Srbima” koji su u Crnoj Gori manjina, ali sanjaju – Bosnu, odnosno “getoizaciju po etničkom principu: ako je Srba u Crnoj Gori 29 procenata, onda bi u svim državnim strukturama njihovih političkih predstavnika moralo biti isto toliko”; o granicama na Balkanu koje su “nepromjenjive, pa se valjda zato političke strukture koje najavljuju Deklaraciju toliko trude da ih – obesmisle”; o potezima Milorada Dodika koji se “cinično poziva na Dejtonski sporazum”, a “Identične stavove imaju i vođe političke opozicije u Crnoj Gori, ljudi koji, kao i Dodik, slijepo slijede velikosrpske i ruske nacionalne interese”

Intervju, Slaviša Lekić

Virus straha zarazio je gotovo sve!

Predsjednik Nezavisnog udruženje novinara Srbije (NUNS) Slaviša Lekić za avangardu govori o politici Aleksandra Vučića, njegovoj propaloj novinarskoj karijeri, “Posle dva priloga koja je na početku rata u BiH uradio za TV Pale, Vučića je u svoju kancelariju pozvao Ilija Guzina, znameniti TV četnik, i roditeljski ga savetovao: ’Slušaj, sine, nacionalno si osvešćeniji nego Todor Dutina, Risto Đogo i ja zajedno; ama, talenat ti je tanak koliko i naša linija odbrane kod Goražda. Nego, da ti mi napišemo neku preporuku, pa ti pali za Beograd!’”; o Vučićevoj posjeti Sarajevu i izvinjenjima koje su neki spominjali, “Izvinjenje mora lično da dotakne, mora da pokaže da taj koji ga izgovara saoseća, da ga se to zaista tiče. Ne mislim da je Vučić od tog ljudskog materijala. Konačno, šta ima počinilac, inspirator ili huškač da se izvinjava?! On mora da odgovara!”; o stanju u medijima, “U zemlji u kojoj vlada ambijent straha, tražiti samo od medija da se odupiru pritiscima, bez predrasuda, kritički i samokritički – nije fer. Virus straha, za koji smo mislili da je iskorenjen i suzbijen, danas je zarazio gotovo sve, a obični građani samo od novinara traže da budu ono što sami nisu: istinoljubivi, hrabri i da zastupaju javni interes; o optužbama da je “mrzitelj”, “Prirodno je i logično biti protiv režima Aleksandra Vučića i magaraca koji ga okružuju. To je civilizacijska dužnost. Moralni, a ne ideološki čin”

Intervju, Jelena Milić

Američke sankcije Dodiku jedan su od najboljih poteza Zapada u posljednjih nekoliko godina

Zašto crnogorski premijer Marković ignoriše činjenice i kaže da su odnosi Beograda i Podgorice najbolji u poslednje dvije decenije? Zbog čega makedonski premijer Zaev ćuti o “aferi Živaljević”? Da li je Bakir Izetbegović zaista toliko naivan da tvrdi da će sa predsjednikom Vučićem uspjeti da “smiri” Dodika? Jelena Milić, direktorica beogradskog Centra za evroatlanske studije, u intervjuu za Avangardu odgovara na ova pitanja, objašnjavajući zašto se balkanski lideri boje Vučića, i govori o dešavanjima u Makedoniji nakon kojih je jasno da Vučić ne gura Srbiju na Zapad, “Poslednji sukob Beograda sa Skopljem plod je, pre svega pojačanog pritiska Moskve, kao i očite saglasnosti srpskih i ruskih zvaničnika o tome ko je ’gazda’ na Zapadnom Balkanu”; da li je Srbija preuzela “obavezu” od Rusije da destabilizuje Balkam; o nedostatku kontrola sistema “bezbednosti čiji su delovi odmetnuti i među kojima vlada određeni balans. Čim se taj balans na bilo koji način poremeti, Srbija kreće da indukuje političke krize i da destabilizuje region”; o politici međunarodne zajednice, odnosno kako je “priča o stabilokratiji i korupciji, na kojoj se poslednjih godina toliko insistira, zamaglila veoma važan problem – nereformisane sisteme bezbednosti u državama regiona. Svako malo lansira se priča o tome da jedna služba ’špijunira’ drugu, što, ako je o Srbiji reč, dovodi do pojačane proizvodnje i ’spoljnih’ i ’unutrašnjih’ neprijatelja, ali i do homogenizacije društva na toj osnovi. U takvoj konstelaciji jedna strana, i to ona rusko-kineska, ostaje kao navodno jedini pozudan i iskren pratner i prijatelj Beograda”, a što se postiže “iskonstruisanim aferama kojima se destabilizuje region; referendumima protiv ulaska u NATO, a sve to, razume se, u ime ’majčice Rusije’; forsiranjem priče o tome da bi ulazak Srbije u EU pokvario odnose Beograda i Moskve… Ovome itekako pogoduje aktuelna spoljna politika Srbije, koja je ponovo postala kosovocentrična”

“Antiterorizam” u korist terorizma

Sloboda je opasna, nadzor je zakon

Intervju, Dragan Markovina

Savez Dodika i Čovića zauvijek ubija ideju opstanka BiH kao građanske, moderne i europske države

Historičar i vođa Nove ljevice u Hrvatskoj govori o antifašizmu i partizanskom pokretu koji se danas silom žele predstaviti kao strano tijelo; nacionalističkim režimima u zemljama nekadašnje Jugoslavije; Ukidanju Tita u Srbiji, Hrvatskoj, BiH; Nacionalističkoj poziciji SDA, odnosno gaženju vrijednosti ZAVNOBiH-a – antifašizma, građanskog društva, modernizacije ili sekularne države; Politici HDZ BiH koju nikada suštinski nije bilo briga za Hrvate u Bosni, već samo za Hrvate Hercegovine i dijela srednje Bosne, dok istovremeno nema interesiranja za povratak izbjeglih Hrvata u Republiku Srpsku; Draganu Čoviću kome je potreban netko tko će ga poduprijeti u zahtjevima za formiranje trećeg entiteta, a što Dodiku savršeno odgovara, budući da time slabi poziciju “treće”, tj. bošnjačke strane. “Najzad, što Dodika košta da pomogne Čovića? Svjestan je da mu Čović ni teritorijalno ni politički ne zadire u feud”; Dolasku Vučića u BiH ni pun mjesec nakon skupa “svih Srba regiona”, održanog 4. augusta u Beogradu, kao i najave Deklaracije o očuvanju srpskog naroda, “Spekulacije o priznanju Kosova od strane Beograda stvorile su situaciju u kojoj je izmišljeno nešto što bi u Srbiji bilo prezentirano kao kompenzacija. Što bi to moglo biti? Pa, ono što je nedavno rekao predsjednik SANU-a Vladimir Kostić, kada je građane Srbije pozvao da se manu Kosova i počnu razmišljati o ’relanosti’, a to je Republika Srpska”; Potezima Milorada Pupovca, te ulozi ljevice u Hrvatskoj

U ubistvo policijskog inspektora u Banja Luci upleteni visoki funkcioneri Republike Srpske (II)

Izgovor za odmazdu nad banjalučkim Hrvatima i Bošnjacima

Nadležne institucije RS-a nisu uradile ništa da bi zločin rasvijetlile, ali jesu sve da ga zataškaju.

Revizija presude Međunarodnog suda pravde izrečena po tužbi BiH protiv Srbije

Politizacija pravde

Od trenutka kad je Bakir Izetbegović prvi put u javnosti nagovijestio da će se ići s revizijom Međunarodnom sudu pravde na presudu izrečenu 2007, a po tužbi BiH protiv tadašnje Savezne Republike Jugoslavije, krenula su napadanja i špekulacije u kojima su se iskristala dva “argumenta protiv“: legitimitet bh. agenta i novi dokazi. Nakon žestokih napada zbog odluke da se pokrene revizija uslijedio je sastanak Ivanića i Dodika s Nikolićem i Vučićem na kome je, naglašavajući svesrpsko jedinstvo, dogovorena suradnja s obje strane Drine i dnevna komunikacija o tom pitanju. Istovremeno, na račun pravnog tima uslijedili su brojni napadi, i nakon što se saznalo da je autor dokumenta američki profesor kome su pomagali eminentni svjetski stručnjaci, jer revizija “nije dobro urađena“, “neće proći“, “nema novih dokaza“, agent nema legalitet, izaziva “novu“ političku krizu... Osim što “politička kriza“ u BiH, ali i regionu, kad su u pitanju ratni zločini i genocid negiranjem presuda međunarodnih sudova iz Haaga traje posljednjih 25 godina, činjenica je da je pravo na reviziju bilo potpuno legitimno i da će o njoj odlučivati Međunarodni sud pravde, kao što je činjenica da je nekoliko pravnih timova radilo na mogućnostima pokretanja revizije, nakon čega je nekoliko draft verzija sastavljeno krajem 2016. i početkom 2017. Činjenica je i da je bh. agent, koga je Predsjedništvo BiH imenovalo 2002. i ta odluka nikad nije ni opozvana ni izmjenjena, još u maju 2016. dostavio svim relevantnim institucijama i pojedincima dopis u kome ih poziva da mu dostave prijedloge i eventualno nove dokaze vezano za reviziju, i da je među ostalim taj dopis dobilo i Ministarstvo inozemnih poslova BiH, odnosno Igor Crnadak, i Tužiteljstvo BiH. Činjenica je i da je pravni tim uvezao sve nove dokaze u reviziji, i da se genocid, osim Srebrenice, povezuje sa još šest bh. općina. Činjenica je i da je ICJ odbio četiri revizije i da je samo jedna u toku i da su šanse BiH jako male, ali zar je zbog toga trebalo odustati od prava na reviziju? I da li bi do revizije uopće došlo da političari iz Banja Luke i Beograda proteklih deset godina nisu negirali sve, pa i presude ICTY o genocidu u Srebrenici, a otvoreno, uz pomoć Moskve, izlobirali nedonošenje rezolucije o genocidu u UN-u?