Intervju, Davor Gjenero

Oružano bratstvo Herceg-Bosne i Republike Srpske

Politički analitičar iz Zagreba za Avangardu govori o “bratstvu” Milorada Dodika i Dragana Čovića u Bosni i Hercegovini: “Ideja ’oružanog bratstva’ Herceg-Bosne i Republike Srpske najgore je što se u ovom trenutku moglo dogoditi BiH. Jedina sreća je to što, za razliku od Dodika koji potporu za svoj projekt političkog zatvaranja RS traži i dobiva u Beogradu, u Hrvatskoj danas politička većina, uključujući predsjednika Vlade Andreja Plenkovića, ne podupire ideju obnove Herceg-Bosne”; zašto premijer Plenković uporno izbjegava predsjednika Srbije Aleksandra Vučića: “Plenković Vučića ignorira s prezirom. Istodobno, svojim permanetnim inzistiranjem na bliskosti s Vučićem, Dragan Čović s jedne strane smanjuje efekt prezirne superiornosti koju Plenković pokazuje prema Vučiću, dok s druge Hrvatsku svjesno gura u oblik političke suradnje sa Srbijom za kojim srbijanski predsjednik toliko čezne”; iz čega Dragan Čović crpe svoju političku moć: “Ne zaboravite da je u onoj Jugoslaviji Dragan Čović bio direktor vojno-industrijskog kompleksa JNA u Mostaru. Netko tko je tu poziciju držao u to vrijeme nije mogao biti izvan vojno-obavještajnih službi Srbije. Naravno, vojno-industrijski kompleks o kojem govorim morao je biti pod kontrolom vojne službe sigurnosti nekadašnje JNA, time i određenih struktura Sovjetskog Saveza, tj. današnje Rusije… Čović zagovara politiku dijeljenja BiH, a pored Srbije, jedina globalna sila čiji je interes podrivati snagu i jedinstvo BiH je – Rusija”

Intervju, Andrej Nikolaidis

Čović vodi politiku kojom je Putin izuzetno zadovoljan

Poznati crnogorski i bosanskohercegovački pisac i novinar za Avanardu objašnjava zašto ne vjeruje novim regionalnim mirotvorcima koji su devedesetih zagovarali ratnu politiku Slobodana Miloševića i Vojislava Šešelja: “Ne možete biti bivši fašista. Niti bivši ubica. Ako si ubio, ubica si zauvijek. Možete biti bivši panker, bivši metalac, ali bivši fašista, e to ne može. To je trajno obilježje… Ne vjerujem u miritvorstvo fašista”; govori o prijateljstvu predsjednika Aleksandra Vučića (“dragog Ace”) i Dragana Čovića: “Ponašanje Dragana Čovića svakako je veoma čudno i bizarno. Čović jasno pokazuje da su mu Aleksandar Vučić i Milorad Dodik mnogo bliži od Bakira Izetbegovića, ili bilo kojeg drugog člana Predsjedništva BiH, koji bi sjutra mogao doći iz redova bošnjačkog naroda. Zašto je to tako, ne znam, ali sam ubijeđen da Čović vodi politiku kojom Vladimir Putin i njegova doplomatija mogu biti izuzetno zadovoljni”; komentira izjavu Nebojše Medojevića da je na predstojećim predsjedničkim izborima u Crnoj Gori glasati za Mila Đukanovića isto što i “poturčiti se, prodati vjeru za večeru”: “Nebojša Medojević je otišao desnije čak i od samog četničkog vojvode Andrije Mandića, sa kojim je, inače, u koaliciji… Vjerujem da Medojević za sebe traži politički prostor, i to ga traži na krajnjoj desnici. Da sjutra u Crnu Goru stigne četrdeset ljudi iz Sirije, ne bih se iznenadio ako bi upravo Medojević bio prvi koji bi zagalamio i u tom smjeru ispalio najbrutalnije antiemigranstke poruke”.

Intervju, Boško Jakšić

Ruski “spavači” u Srbiji su se probudili i sada rade ono što Moskva od njih očekuje

Nekadašnji glavni urednik Politike i spoljnopolitički komentator tog lista, Boško Jakšić, u intervjuu za Avangardu govori o ubistvu predsjednika Građanske inicijative “Sloboda, demokratija, pravda”, Olivera Ivanovića: “Problem je u nečemu što je Oliver znao. Šta? Pretpostavljam da je znao ono što zna pola Beograda: imena Milana Radojčića i Zvonka Veselinovića vode do Vučićevog brata, što je postalo opasno”; o Ivanovićevoj sahrani u Beogradu: “Prisustvovao sam sahrani, stajao odmah do koridora kojim su svi prošli – od patrijarha Irineja, do načelnika Generalštaba, opozicije, Karađorđevića... Taj su koridor, međutim, zaobišli premijerka Ana Brnabić i Marko Đurić. Pretpostavljam da su računali da bi neko iz mase mogao negodovati, da bi im mogao dobaciti – ’ubice’, zato nisu ušli na glavnu ulaz”; o napadima mitropolita Srpske pravoslavne crkve u Crnoj Gori Amfilohija na predsjednika Vučića: “Apel visokog crkvenog velikodostojnika, koji se decenijama dosledno bori protiv sila svetlosti, veoma je ozbiljno upozorenje Vučiću jer pokazuje koliko je jak blok protivnika rešenja problema Kosova do kojeg bi se došlo dijalogom sa Albancima. Kada pogledate ko je sve u Srbiji u ovom momentu za dijalog sa Prištinom, a ko je protiv, jasno je da je drugi, antizapadni blok neuopredivo jači, brojniji, glasniji, agresivniji, vidljiviji i prisutniji u javnosti”; o tome u kom pravcu Aleksandar Vučić vodi Srbiju: “Vučićeva igra balansiranja postaje sve rizičnija i vreme za konačnu odluku o tome kojim će putem Srbija ići ističe mnogo beže nego što to njen predsednik misli. Vučićeva partijska baza je antizapadna, nacionalistička i sa njima će morati da se dogovori. Ako vidi da mu preti opasnost gubitka vlasti, onda je Srbija, bojim se, ne više ni u Rusiji, nego u – Mandžuriji”.

Intervju, Ivo Banac

Dodik i Čović, uz podršku Moskve, sve rade na sprečavanju ulaska BiH u EU i NATO

Profesor emeritus na Sveučilištu Yale (na katedri vezanoj uz posebnu zakladu koja nosi ime Bradford Durfee), profesor istorije na Srednjoeuropskom sveučilištu u Budimpešti (1994-1999), redovni profesor istorije na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu (2008. do 2017), autor i urednik više knjiga, članaka i komentara, među kojima se ističu monografije Nacionalno pitanje u Jugoslaviji: Porijeklo, povijest, politika i Sa Staljinom protiv Tita: Informbiroovski rascjepi u jugoslavenskom komunističkom pokretu, dopisni član HAZU, predsjednik Hrvatskog helsinškog odbora za ljudska prava, počasni pročelnik Odsjeka za političke nauke i međunarodne odnose na Sarajevskoj školi za nauku i tehnologiju Ivo Banac u intervjuu za Avagardu odgovara na pitanje da li je Dragan Čović “ruski čovjek” u BiH: “U to uopće ne sumjam. Ruski utjecaj se širi jugoistočnom Europom mnoštvom paralelnih ekonomskih, ideoloških i koruptivnih utjecaja. U Hrvatskoj je u ovom trenutku prilično jaka ruska agentura, posebno u energetici... Jedan od njenih krakova ide i prema Čoviću”; ima li zvanični Zagreb želju da obuzda Ćovića: “Želja vjerojatno postoji, ali to nije isto što i odlučnost za provedbu. Kada je riječ o mehanizama, to nije tako izvjesno. Čović se neko vrijeme može održati uz potporu svojih unutarbosanskih i međunarodnih saveznika, ali ukoliko Zagreb uđe u sukob s njim, on će postepeno slabiti. Dio Crkve Čovića jedva podnosi, a ima i mnoštvo protivnika izvan Hercegovine, pa čak i tamo”; da li bi ratne poruke koje dolaze iz Beograda morale da zabrinu Zapad: “Srbija se nedvojbeno sprema za rat. Njena politika – izrečena ili prešutna – traženja za uspostavljanjem države koja će obuhvatiti sve Srbe još uvijek je državna doktrina”.

Intervju, Dušan Janjić

Rusi Dodika polako puštaju niz vodu

Direktor beogradskog Foruma za etničke odnose Dušan Janjić u intervjuu za Avangardu govori o obilježavanju neustavnog “Dana RS-a” u Banja Luci: “Sve je izgledalo kao proslava organizovana u slavu jednog čovjeka i njegovih obožavalaca… Milorad Dodik je prilično nesiguran, iako sebe uporno pokušava da predstavi kao veoma uticajnog i moćnog diktatora. Ta parada policije, specijalnih jedinica i mažoretkinja pokazala je svu (ne)ozbiljnost i improvizaciju Dodikove politike i njegove vlasti”; o političkoj realnosti koju pokušava da iskoristi Mladen Ivanić: “Realnost je da građane RS više ne možete držati u laži da ćete jednoga dana dobiti državu, odnosno da ćete se ujediniti sa Srbijom. Dodikov i govor bivšeg predsednika Srbije Tomislava Nikolića bio je pucanj u prazno. Tačno je, obojica su upotrebili najjaču artiljeriju kojiu su imali – ’otcepljenje’, ’samostalnost’, ’prisajedinjenje RS-a Srbiji’, što je, poput ćorka, bez ikakvog ozbiljnijeg odjeka palo u Drinu”; o novoj politici Rusije prema Dodiku: “Milorad Dodik je ozbiljan borac; on je sve samo nije june; nastavlja da igra na kartu navodne čvrste ruske podrške koja je krajnje neproverljiva, ali deluje ubedljivo. Tačno je, primao ga je presednik Vladimir Putin, ima otvoren put do nekih ozbiljnih moskovskih adresa, ali je to daleko od onoga kako on sebe projektuje i vidi. Naprosto, ruska ljubav prema Dodiku se postepeno hladi”; o eventualnoj pobjedi Ivanića na predstojećim izborima: “Ivanićeva pobeda bila bi i poruka da se jedino na kompromisima i realnim interesima može graditi i popravljati Bosna i Hercegovina. Ako popravi RS i pokaže spremnost da sasluša opoziciju onako kako je slušao i razgovarao sa članovima Predjedništva BiH, Ivanić će napraviti značajnu stvar”.

Bosansko kićenje Tome Nikolića

Odlikovan spomenik ljudskom blamu

Intervju, Dejan Jović

Savez Dodika i Čovića napravljen je zbog straha od bošnjačke dominacije

U opširnom, i temeljno autoriziranom intervjuu, profesor zagrebačkog Fakulteta političkih znanosti i beogradskog Fakulteta političkih nauka Dejan Jović, za avangardu govori o svojoj novoj knjizi: “Rat i mit – Politika identiteta u suvremenoj Hrvatskoj” i objašnjava na čemu danas počiva dominantan narativ o Domovinskom ratu u Hrvatskoj, “Ističe se prije svega uloga Hrvatske kao ’pobjednice i žrtve’, dok se zanemaruje bilo kakva odgovornost za ono što se dogodilo devedesetih. Ne propituje se, primjerice, da li je uopće moralo doći do ratnog sukoba, ili kakva je bila uloga Hrvatske u poticanju stvaranja nacionalističke, potom i ratne atmosfere i atmosfere straha, posebno kod manjinskog stanovništva. O ratu se govori isključivo kao obrambenom, oslobodilačkom, nametnutom i pravednom, ali se ne vidi i njegova druga strana, na koju nas, primjerice, podsjeća i presuda šestorici bosanskohercegovačkih Hrvata. Ta presuda dovodi u pitanje ovakav jednostrani narativ, posebno što implicira i odgovornost Franje Tuđmana, o čemu se u službenom mitu o ratu ne govori”; o motivima pojedinaca i grupa u Hrvatskoj da uđu u rat ’90-ih: “Neki su u rat odlazili preplašeni da će se dogoditi zlo, da će se, na primjer, ponoviti 1941; ili da će se, preko osvajačkih mitinga koji su započeli već 1988, nad Hrvatskom nadviti srpska vlast. Naravno, bilo je tu opravdanih stahova, ali i iracionalnih, koji te strahove ne čine manje stvarnim. Dakle, da, mnogi su išli u taj rat – zvali ga oni Domovinski ili nekako drukčije – zato što su imali osjećaj da je to jedini način da se brane. Za građane Knina, recimo, Domovinski rat u maju 1995. nije bio odbrambeni, nego napadački”; kome je sve rat u SFRJ išao na ruku: “Rat je bio koristan separatistima i onima koji su tvrdili da Srbi, Hrvati, Bošnjaci, Albanci, Slovenci i drugi ne mogu više živjeti zajedno. Sve su učinili da ’dokažu’ tu tezu, koja nije bila istinita, niti je bila rezultat iskustva svakodnevnog života. Rat je, stoga, bio zajednički zločinački poduhvat, u kojem su naizgled iracionalni potezi je dne strane bili korišteni kao alibi za jednako naizgled iracionalne poteze druge strane”; šta je zbližilo Dragana Ćovića i Milorada Dodika: “U BiH su očito promijenjene neke okolnosti. Prije svega mislim na poslednji popis stnovništva, koji je pokazao da Bošnjaka u BiH po prvi put ima više od 50 procenata. Zašto bi Bošnjaci prihvatili da imaju samo trećinu vlasti u zemlji u kojoj maju većinu stanovnika, i to u zemlji koju jedino oni smatraju svojom jedinom domovinom? To sasvim logično i racionalno pitanje uplašilo je Srbe i Hrvate, odnosno njihove političke vođe Dodika i Čovića, koji sada, svaki na svoj način, pokušavaju spriječiti da narodi koje predstavljaju postanu manjina”; da li je na Zapadnom Balkanu moguć novi rat: “Sve dok, dakle, postoji zapadna hegemonija nad Zapadnim Balkanom, prevashodno kroz EU, NATO i direktno prisustvo SAD, mislim da ovdje rata neće i ne može biti. Međutim, da li bi kriza i problemi u zapadnom svijetu mogli dovesti u pitanje tu hegemoniju, posebno ako NATO zanemari prisustvo na Balkanu? Prije pet godina, moj odgovor na ovo pitanje bi bio odlučan: ne; danas bih bio malo oprezniji, iako i dalje mislim da je takav razvoj događaj veoma malo vjerojatan…”

Intervju, Branka Prpa

Srbija i Hrvatska Bosnu i Hercegovinu vide kao dio vlastite teritorije – bez podijeljene BiH nema ni velike Srbije ni velike Hrvatske

Hrvatsko-srpska istoričarka Branka Prpa za avangardu govori o opsjednutosti Srbije i Hrvatske BiH, “Kada male države krenu sa megalomanskim idejama, uvek imaju u planu i teritorijalno proširenje, koje svoje argumente i traže i nalaze u takozvanom prirodnom pravu: tamo, naime, žive pripadnici moje nacije. Eto, to je ideološka matrica koja postoji poslednjih 150 godina i koja i danas funkcioniše na istim principima kao i pre vek i po”; o ratovima ’90-ih, “U pokušaju da se ovaj cilj realizuje, sprovođena su etnička čišćenja, genocid, masovni zločini, i sa srpske i sa hrvatske strane prema Bošnjacima (…) u suštini i jedna i druga strana imale su istu nameru: da Bošnjake oteraju sa teritorija na koje su pretendirali. Tako je Mostar postao ’hrvatski grad’, što kroz istoriju nije bio”; o trgovini Kosovom i Republikom Srpskom, “Sve im je to, je li, deda ostavio u nasleđe, pa sad time mogu trgovati. (…) ovakav način vođenja politike, osim što je sulud, istovremeno je i – neodrživ. Jer, da znaju istoriju ovoga prostora, a očito je ne znaju, onda bi ti veliki ’trgovci’ bili svesni i da je Berilnskim sporazumom celovitost BiH čvrsto utemeljena u evropsku politiku, da je BiH zbog toga i danas živuća i da se podrazumeva”; o posjeti članova Predsjedništva BiH Srbiji, “Srbi i Hrvati, zapravo, ne priznaju BiH kao samostalnu državu. Hrvatski član Predsedništva Dragan Čović, baš kao i srpski Mladen Ivanić – o predsedniku Srbije Aleksandru Vučiću da i ne govorim – ponašali su se kao da je BiH njhov dominjon, odnosno kolonija. Otuda zahtev da BiH kao celina usvoji stavove koje imaju nacionalni centri srpskog i hrvatskog naroda. U političkoj praksi to suštinski znači odricanje samostalnosti BiH”; o reakcijama Hrvatske na hašku presudu, “To je skandalozno! Reč je o petoj po redu presudi u kojoj se govori o međunarodnom sukobu, odnosno o agresiji Hrvatske na BiH. Ako na komemoraciju Slobodanu Praljku dođe potpredsednik Vlade i visoki funkcioner HDZ-a, o čemu mi onda govorimo?! Kada u svemu učestuje katolička crkva, koja je organizovala mise u čast presuđenih zločinaca, dobijamo zaokružen stav saveza elita kada je reč o BiH”; o Deklaraciji za očuvanje srpskog naroda, “Ta Strategija je jasno markiranje političkog terena za buduću ideju nezavisnosti RS i njenog pripojenja Srbiji. Što je velikosrpski koncept. Bio i ostao. Srbija je u poslednjim ratu doživela poraz, kapitulirala je, što samo znači da koncept velike Srbije nije uspela da realizira, a ne da je od njega odustala.”

Jeruzalem i svijet: Cinizam lažne “realnosti”

Završna faza decenijama planirane predstave o otimačini Palestine

Intervju, Milo Đukanović (I)

Ratko Mladić je očekivano i pravedno kažnjen

Intervju, Vladimir Arsenijević

Dobro, počinili smo zločine, ali šta su oni nama radili: najodvratniji su mi oni koji presudu Mladiću pokušavaju smjestiti u nekakav “neutralni” kontekst

Beogradski pisac Vladimir Arsenijević za avangardu komentira reakcije na presudu Haškog tribunala Ratku Mladiću, navodeći, između ostalog, tri različite grupe komentara: “Prvoj grupi pripadaju oni koji tvrde da u našim ratovima niko zapravo nije kriv, odnosno da su svi podjednako krivi. Drugoj grupi pripadaju oni pravednici koji kažu – dobro, počinili smo zločine, ali šta su oni nama radili. Ta perverzna simetrija bi valjda trebalo da nas navede na zaključak da, ako su hrvatska, bošnjačka ili albanska strana počinile neke zločine tokom ratova devedesetih, a jesu, to bi onda automatski valjda moralo da umanji, ili da čak anulira svaku krivicu Ratka Mladića. Što je apsurdno. Treću grupu čine građani koji zločine i krivicu pokušavaju reletiviziraju tezom da ’svaki rat podrazumeva zločine’. Sve su odvratne, ali je, po mom sudu, ipak najodvratnija ona pseudoracionalna, koja pokušava da sve smesti u nekakav ’neutralni’ kontekst. Radikalni glasovi, oni koji priznaju da su klali i ubijali zarad ’višeg nacionalnog cilja’, bez ikakvog moralnog zazora pokazuju da se uopšte ne srame onoga što su činili ili što čine; naprotiv: podrazumeva se, dakle, da se neke etničke grupe ubijaju jer je to, naprosto, u redu. Sa druge strane, pseudoracionalni pristup o kojem sam govorio ima problem da objasni kako u isto vreme potajno opravdavati Mladića, ali se i gnušati zločina. Kako?! Jedno drugo isključuje, zar ne?! Kažite onda otvoreno šta mislite, pa da znamo na čemu smo!”

Intervju, Albin Kurti

Vučić i Dačić nasljednici su Vojislava Šešelja i Slobodana Miloševića

Predsjednik kosovskog Pokreta za samoopredjeljenje, Albin Kurti, za avangardu govori o tome kako ga je srpska policija uhapsila u Prištini 27. aprila 1999. zajedno sa ocem i bratom, jer je organizirao demonstracije protiv Slobodana Milošević, nakon čega je zlostavljan i mučen u kosovskim zatvorima, a onda je 10. maja postao “deo konvoja srpske vojske i policije koja se povukla sa Kosova”, i završio u zatvorima u Srbiji – Požarevcu, Nišu i Ćupriji; angažiranju Vojina Lazarevića, pravosnažno osuđenog u Haagu zbog zločina počinjenih na Kosovu, kao predavača na Vojnoj akademiji u Beograduu, “Kakvo to znanje i iskustvo budućim srpskim oficirima može da prenese Vladimir Lazarević, čovek u čijim zonama odgovornosti je, tokom dva i po meseca NATO intervencije 1999, nad albanskim stanovništvom Kosova sprovoden teror koji je, osim ubistvom albanskih civila, rezultirao proterivanjem Albanaca u Makedoniju i Albaniju, sistematskim zlostavljanjima, silovanjima, rušenjem sela i gradova, pljačkom neverovatnih razmera?!”; o pomirenju: “Nama nije potrebno pomirenje Albanaca i Srba, zato što problem nije među Albancima i Srbima na Kosovu. Srbi sa Kosova građani su Republike Kosova. U krajnjem, neki od tih ljudi korišćeni su kao instrument represivne politike srpske države nad Albancima na Kosovu. Naš problem je, ponavljam, u političkom mentalitetu Srbije, u njenoj tvrdoglavoj upornosti da se ne suoči sa svojom političkom prošlošću, sa svim ratovima na prostoru bivše Jugoslavije koje je započela, sa njihovim posledicama… Srbija mora da prizna Kosovo, da plati odštetu za ratna razaranja i napravljenu štetu; da preda ratne zločince, da vrati penzioni fond i bankovna sredstva koje je otela sa Kosova, kao i artefakte kulturne baštine Kosova. Tek tada se može govoriti o stečenim mogućnostima za pomirenje”; o predsjedniku Srbije “Vučić me vraća u studentske dane, kada sam organizovao proteste protiv Miloševića, čiji je on bio ministar za informacije. Vučić je u to vreme održavao konferencije za novinare ispred Grand hotela u Prištini, gde je bila smeštena Arkanova paravojska. Moguće je da iz Brisela Vučić izgleda drugačije, ali to ne znači da isto izgleda i iz Prištine”

Intervju, Aleksandar Popov

Lideri sva tri naroda u BiH ponašaju se kao djeca bez razrednog starješine

Aleksandar Popov, direktor Centra za regionalizam iz Novog Sada, za avangardu govori zašto je predsjednik Srbije bio šokiran onim što mu je rekao zamjenik pomoćnika američkog državnog sekretara Brajan Hojt Ji, “Naprosto, pokazalo se da zvanični Beograd, umesto mudre i uspešne, zapravo vodi šizofrenu politiku, gde se jedno govori, drugo misli, a treće radi”; odnosima Srbije i Rusije, “Kada je reč o sve bliskijim vezama Beograda i Moskve, bojim se da se u podilaženju biračkom telu koje je u dobroj meri prorusko već otišlo predaleko. To će se videti prilikom otvaranja poglavlja 31 u pregovorima sa EU, kada Srbija konačno bude dovedena u situaciju da odluči gde će – Rusija ili EU”; o izjavi patrijarha Irineja da je Srbija gdje god žive Srbi, “Lazarević je dobro radio, to je bila dobra ideja, nažalost, svet nas je bombardovao kako bi nas sprečio da do kraja izvedemo etničko čišćenje na Kosovu. Eto, to nam govori Aleksandar Vulin! U takvoj atmosferi reči patrijarha Irineja nisu čudne. Uostalom, setite se da je pre godinu, ili dve, patrijarh javno pozivao da se Kosovo ’oslobodi ratom’. Čovek koji poziva na rat, istovremeno traži od Srpkinja da rađaju što više dece. Zašto? Da bi tuđa deca, ono malo mladosti što je ostalo u Srbiji, opet ginula za nečije sulude ideje?!”; o situaciji u BiH, “Gledajući ih sa strane, često imam utisak da se lideri sva tri naroda u BiH ponašaju kao deca bez razrednog starešine. Jer, ako stalno dobijate ukore bez ikakvih sankcija, zašto biste menjali politiku?!”

Intervju, Žarko Korać

Posljednjih pet godina nikada nismo čuli šta Vučić misli o idejama, izjavama i potezima Vulina ili Dodika

“Dodik, dakle, radi isto što i Vučić, a Vučić misli isto što i Dodik”, kaže Žarko Korać, profesor Filozofskog fakulteta u Beogradu, koji u intervjuu za avangardu govori o politici Aleksandra Vučića prema BiH, “Navedite mi jednu Vučićevu izjavu koja pokazuje da se on distancira od Dodikovih pretnji nezavisnošću RS. Jednu! Istovremeno, Vučić predsedniku Erdoganu obećava da će obuzdati Dodika, što je smešno. Ako Vučić brani Dejton, onda ga mora štititi od onoga ko ga napada i ruši, a to je Dodik. Skupština Republike Srpske, doduše, bez učešća opzicije, prošle je sedmice izglasala rezoluciju o vojnoj neutralnosti, nakon čega je tek jedna zapadna ambasada sa sedištem u Sarajeva podsetila da, po Dejtonskom sporazumu, takvu odluku može doneti samo suverena država, ne njen entitet. Je li zvanični Beograd reagovao na Dodikovu rezoluciju? Naravno da nije, iako takav akt predstavlja direktno kršenje Dejtonskog mirovnog sporazuma. U rezoluciji o vojnoj neutralnosti, na primer, kaže se da će RS slediti Srbiju, što znači – spoljna politika Srbije i RS su jedno. Takve poruke Beograd uporno toleriše”; o politici Bakira Izetbegovića, “Bakir Izetbegović, kada je reč o političkom talentu, deluje kao da je svojevremeno greškom zamenjen u porodilištu. U odnosu na svog oca, taj čovek o politici, nažalost, veoma malo zna. Jer, reći da je Alija Izetbegović Bosnu i Hercegovinu ostavio u amanet predsedniku Erdoganu, ne samo da je neshvatljivo, nego je i direktno guranje prsta u oko i Srbima i Hrvatima i Bošnjacima u BiH”; o konkursu za idejno rešenje spomenika Zoranu Đinđiću na kome je učestvovala i Biljana Srbljanović, “Nedeljnik Vreme nedavno je čitaoce podsetio na intervju Aleksadra Vučića, u kojem on kaže da se u životu napio svega dva puta: prvi put kada mu se rodio sin, drugi put kada je Đinđić ubijen. Učestvovati na konkursu koju raspisuje takva ličnost, za mene je, izvinite, nedostojno”; o licemjernom ćutanju Zapada, “Poslednje izjave ambasadora Nemačke u Beogradu, koji kaže da u Srbiji možda ima nekih sitnih problema, a da u suštini sve dobro funkcioniše, najblaže rečeno su problematične. Taj čovek ni reči nije rekao o rehabilitaciji generala ratnih zločinaca, o gušenju slobodne reči i slobodnih medija, o linču i progonu političkih protivnika od strane režima Aleksandra Vučića…”; o uticaju Rusije na region, “EU i dalje ne postavlja pitanje – zašto su ruski agenti baš na terirtoriji Srbije kovali plan za rušenje vlasti u Podgorici, kao i ubistvo tadašnjeg premijera Mila Đukanovića. Možda zato što su se u Srbiji osećali sigurno i bezbedno? EU pokazuje razumevanje za partijsku državu koju je Vučić stvorio, za gušenje slobode govora i političkog delovanja, za sve otvorenije približavanje Beograda Moskvi, uverevajući nas, pritom, da predsednik Srbije zapravo svoju zemlju odlučno vodi u Evropu. Kakva to Srbija stiže u EU? Kakva?! Da li je Evropi zaista prihvatljiva država u kojoj presuđeni ratni zločinac, general Vladimir Lazarević, predaje mladim oficirima u visokoj vojnoj školi; u kojoj isti zadatak ima general Božidar Delić, onaj koji je 5. oktobra 2000. svoju jedinicu pripremao za dejstvovanje po demonstrantima; u kojoj nema političkih sloboda, u kojoj su mediji kontrolisani, a svi tabloidi proruski?!”; o eventualnim promjenama: “Ako neka vlast do te mere razori opoziciju, društvo, medije, sve institucije, šta će se dogoditi kada jednoga dana padne? Ko će preuzeti vlast? Ulica?! Kada gnevni ljudi krenu, ko će vas zaštiti?!”

Aleksandar Vulin, lider Pokreta socijalista koji rabi tekovine zločinačke političke organizacije zvane JUL

“Dasenezaboravi”, hodžin zapis i dva cilindra na jednom oku

Refleksije dramatičnih događaja u Kataloniji na Balkan

“Kataloniji u čast”: Protiv briselske stabilokratije

O Kataloniji, kroz pretnje Nenadu Čanku, javni prostor je putem režimskih medija zagađivala i Vučićeva cirkuska nakaza i bivši optuženik za ratne zločine, Vojislav Šešelj. Ipak, iz navedene ekipe bi trebalo izdvojiti Miloševićevog portparola zločina iz 90-ih, ponosnog vlasnika afere “koferče” u čiji sadržaj pravna država još nije zavirila i Vučićevog šefa diplomatije, Ivicu Dačića. Pomenuti je napravio neskriveno poređenje Katalonije i manjeg bosanskohercegovačkog entiteta, aludirajući na Čanka, pitanjem zbog čega ide u Barselonu, a ne u Banjaluku. Slične paralele pokušao je da izvuče i stečajni upravnik navedenog entiteta, Milorad Dodik. I zaista, šta odgovoriti na navedene bedastoće i manipulacije?! Nikakvo poređenje između Katalonije i Republike Srpske nije moguće. Katalonija je istorijska država stara vekovima. Ako znamo temelje i ideologiju na kojima je stvarana, a u Dejtonu i verifikovana RS kao entitet unutar BiH, onda bi svako poređenje moralo biti sasvim neumesno i prozvod teškog pervertiranja realnosti. Uostalom, sama Katalonija, koja je uvek umela nepogrešivo da prepozna fašizam i da mu se odupre, od samog početka agresivnog rata protiv BiH bila je na strani odbrane Bosne od oružanih pretenzija suseda. Rečju, dok je RS sejala masovne grobnice po BiH tokom rata, u procesu svoga nastanka, Katalonija je bila puna takvih masovnih grobnica koje je načinila frankistička vojska posle pada Barselone. Ili kako tvrdi Florijan Biber, “region koji je nastao pre samo 25 godina kroz masovno etničko čišćenje” teško bi mogao da polaže pravo na “legitimitet istorijskog područja kao što su to Katalonija ili Škotska”.

Intervju, Balša Božović

Zoran Đinđić nam je ostavio u amanet borbu za modernu, evropsku Srbiju, za društvo u kojem će vladati razum i pravda

Nekadašnji predsjednik Demokratske omladine, danas zamjenik šefa poslaničkog kluba Demokratske stranke u Skupštini Srbije Balša Božović za avangardu govori o tome da li je 5. oktobar 2000. bila tek jedna u nizu propuštenih šansi za Srbiju; o politici naprednjaka, “Od 2012, otkako se vratio na vlast, Vučić je doslovno sahranio vladavinu prava, a parlament pretvorio u circus”; politici EU prema Balkanu, “Setite se koliko dugo je Nemačka podržavala Nikolu Gruevskog u Makedoniji, Tomislava Karamarka u Hrvatskoj, Viktora Orbana u Mađarskoj, koji u XXI veku pravi geta za Rome; koliko su ćutali na Erdogana u Turskoj, koliko u poslednje vreme relativizuju sankcije Rusiji… Sve što sam naborijao, dakle, Nemačkoj ne smeta: zagovarajući princip ’stabilnost nauštrb demokratije’, ona, kaže, štiti vlastite interese”, te kako “nikada ovaj deo Evrope Zapadu nije bio u vrhu liste prioriteta. Posebno kad je reč o ljudskim pravima i vrednostima do kojih te iste države veoma drže u svojim zemljama. Kao da misle – dobro je da se ne tuku, a ostalo…”; garanciji koju je Vlada Srbije dala za Ratka Mladića. “Neko ko je, ne tokom celog rata, nego tokom samo jedne akcije pobio sedam-osam hiljada ljudi, Jugoslovena, zato što su bili druge vere i nacije, dobija garancije moje zemlje da može da se leči u Rusiji?! Najvećem ratnom zločincu nakon Drugog svetskog rata Vlada moje države daje garanciju za bilo šta?! Umesto da se stidi onoga što je Mladić uradio u ime jedne politike, ona se na ovaj način sa tim identifikuje! Izvinite, to je strašno!”

Intervju, Nikola Samardžić

Rusija nastoji da učvrsti svoj destruktivni uticaj na Baltiku i na Balkanu

Profesor Filozofskog fakulteta iz Beograda Nikola Samardžić za avangardu govori o radikalskoj politici koja je u Srbiji obnovljena početkom raspada Jugoslavije, te politici Aleksandra Vučića koji se okružio “licima najnižeg etičkog i intelektualnog kvaliteta” putem kojih delegira zapaljive izjave. “Te izjave ubrzo postaju tema i opozicije i susedstva, nakon čega Vučić dobija priliku da nastale probleme rešava, dokazujući da to ume i da se jedini pita”; o problemima u BiH koja “danas nije podeljena samo linijama razdvajanja svojih naroda, nju su, realizacijom nelegitimnih interesa, u dobroj meri podelile najmanje dve velike antiliberalne i antidemokratske sile – Rusija i Turska. Kad govorimo o odnosu Srbije prema BiH, realan problem Beograda je i takozvano kosovsko pitanje, koje Aleksandar Vučić pokušava da zatvori povremeno se krijući iza Milorada Dodika”; o uticaju Rusije i ulozi Moskve na Balkanu iz koje stižu poruke da je upravo političar Dodikovog profila idealan lider svih Srba u regionu, a “navedenom logikom, srpski lider u BiH morao bi biti neki balvan, medved sa ogromnom glavom, neuk, primitivan i agresivan. Pored toga, Moskvi odgovara svako ko je ogrezao u korupciji”; o politici EU, podsjećajući da je “visoka predstavnica EU Federika Mogerini godinama vodila izuzuetno pomirljivu politiku prema Moskvi, zbog čega je njeno imenovanje na tu funkciju u jednom momentu bilo dovedeno u pitanje. Mogerini je slaba, neuverljiva, neinspirativna, neuspešna. Pored toga, ne zaboravite da se ruski i kineski nelegitimni interesi postepeno realizuju posredstvom korumpiranih šovinističkih vlada kakve su u Grčkoj i Mađarskoj. Slične odjeke, koje neoprezno nazivamo samo autoritarnim populizmom, imate u Češkoj, Slovačkoj, Poljskoj, u istočnom delu Nemačke, pa Rusiji i Kini ne predstavlja problem da duboko prodiru u ekonomije i politike Zapadnog Balkana"; o odnosima Njemačke i Rusije: “Poslednji izbori u Nemačkoj potvrdili su da su Die Linke (’Levica’) i AfD, Alternative für Deutschland ’Trojanski konji’ Putinovog hibridnog rata. Te partije, uz pomoć Zelenih i njihove antiameričke agende, kao i Socijaldemokrata, relativizuju ne samo postulate evropske liberalne demokratije, nego i zverstva u Ukrajini i nasilno otcepljenje Krima, implicitno i osnovna sredstva Putinovog hibridnog rata: korupciju evropskih zvaničnika, plasiranje lažnih vesti i nelegitimnih interpretacija posredstvom marionetskih medija”

Islamizacija u BiH: Optužbe i prešutkivanja

Oportunizam, šutnja i dodvoravanje najvećeg broja intelektualaca i nekada građanske elite

Intervju, Ivan Vuković

Samo je Republika Srpska mjera kompromisa na koji su srpski nacionalisti spremni da pristanu u regionu

Srpska kuća u Podgorici otvara se u objektu čiji je vlasnik Miodrag Daka Davidović, “kontroverzni biznismen” blizak političkim i obavještajnim krugovima u Rusiji, nekadašnji načelnik nikšićke policije i ministar u vladi SAO Hercegovina, danas finansijer opozicionog, proruskog Demokratskog fronta. Na pitanje ima li osnova upoređivati Srpsku kuću u Podgorici sa tzv. Ruskim humanitarnim centrom u Nišu, odgovara dr. Ivan Vuković, docent na Fakultetu političkih nauka u Podgorici, i govori o odnosima Crne Gore i Srbije istučući da “predsjednik ili premijer jedne zemlje ne može svako malo zvanično primati nekoga ko je u susjednoj državi optužen za organizovanje i pripremu terorističkih napada, a istovremeno tvrditi da gaji prijateljski odnos prema državi i narodu te zemlje”; o “profesionalnim Srbima” koji su u Crnoj Gori manjina, ali sanjaju – Bosnu, odnosno “getoizaciju po etničkom principu: ako je Srba u Crnoj Gori 29 procenata, onda bi u svim državnim strukturama njihovih političkih predstavnika moralo biti isto toliko”; o granicama na Balkanu koje su “nepromjenjive, pa se valjda zato političke strukture koje najavljuju Deklaraciju toliko trude da ih – obesmisle”; o potezima Milorada Dodika koji se “cinično poziva na Dejtonski sporazum”, a “Identične stavove imaju i vođe političke opozicije u Crnoj Gori, ljudi koji, kao i Dodik, slijepo slijede velikosrpske i ruske nacionalne interese”

Intervju, Slaviša Lekić

Virus straha zarazio je gotovo sve!

Predsjednik Nezavisnog udruženje novinara Srbije (NUNS) Slaviša Lekić za avangardu govori o politici Aleksandra Vučića, njegovoj propaloj novinarskoj karijeri, “Posle dva priloga koja je na početku rata u BiH uradio za TV Pale, Vučića je u svoju kancelariju pozvao Ilija Guzina, znameniti TV četnik, i roditeljski ga savetovao: ’Slušaj, sine, nacionalno si osvešćeniji nego Todor Dutina, Risto Đogo i ja zajedno; ama, talenat ti je tanak koliko i naša linija odbrane kod Goražda. Nego, da ti mi napišemo neku preporuku, pa ti pali za Beograd!’”; o Vučićevoj posjeti Sarajevu i izvinjenjima koje su neki spominjali, “Izvinjenje mora lično da dotakne, mora da pokaže da taj koji ga izgovara saoseća, da ga se to zaista tiče. Ne mislim da je Vučić od tog ljudskog materijala. Konačno, šta ima počinilac, inspirator ili huškač da se izvinjava?! On mora da odgovara!”; o stanju u medijima, “U zemlji u kojoj vlada ambijent straha, tražiti samo od medija da se odupiru pritiscima, bez predrasuda, kritički i samokritički – nije fer. Virus straha, za koji smo mislili da je iskorenjen i suzbijen, danas je zarazio gotovo sve, a obični građani samo od novinara traže da budu ono što sami nisu: istinoljubivi, hrabri i da zastupaju javni interes; o optužbama da je “mrzitelj”, “Prirodno je i logično biti protiv režima Aleksandra Vučića i magaraca koji ga okružuju. To je civilizacijska dužnost. Moralni, a ne ideološki čin”

Intervju, Jelena Milić

Američke sankcije Dodiku jedan su od najboljih poteza Zapada u posljednjih nekoliko godina

Zašto crnogorski premijer Marković ignoriše činjenice i kaže da su odnosi Beograda i Podgorice najbolji u poslednje dvije decenije? Zbog čega makedonski premijer Zaev ćuti o “aferi Živaljević”? Da li je Bakir Izetbegović zaista toliko naivan da tvrdi da će sa predsjednikom Vučićem uspjeti da “smiri” Dodika? Jelena Milić, direktorica beogradskog Centra za evroatlanske studije, u intervjuu za Avangardu odgovara na ova pitanja, objašnjavajući zašto se balkanski lideri boje Vučića, i govori o dešavanjima u Makedoniji nakon kojih je jasno da Vučić ne gura Srbiju na Zapad, “Poslednji sukob Beograda sa Skopljem plod je, pre svega pojačanog pritiska Moskve, kao i očite saglasnosti srpskih i ruskih zvaničnika o tome ko je ’gazda’ na Zapadnom Balkanu”; da li je Srbija preuzela “obavezu” od Rusije da destabilizuje Balkam; o nedostatku kontrola sistema “bezbednosti čiji su delovi odmetnuti i među kojima vlada određeni balans. Čim se taj balans na bilo koji način poremeti, Srbija kreće da indukuje političke krize i da destabilizuje region”; o politici međunarodne zajednice, odnosno kako je “priča o stabilokratiji i korupciji, na kojoj se poslednjih godina toliko insistira, zamaglila veoma važan problem – nereformisane sisteme bezbednosti u državama regiona. Svako malo lansira se priča o tome da jedna služba ’špijunira’ drugu, što, ako je o Srbiji reč, dovodi do pojačane proizvodnje i ’spoljnih’ i ’unutrašnjih’ neprijatelja, ali i do homogenizacije društva na toj osnovi. U takvoj konstelaciji jedna strana, i to ona rusko-kineska, ostaje kao navodno jedini pozudan i iskren pratner i prijatelj Beograda”, a što se postiže “iskonstruisanim aferama kojima se destabilizuje region; referendumima protiv ulaska u NATO, a sve to, razume se, u ime ’majčice Rusije’; forsiranjem priče o tome da bi ulazak Srbije u EU pokvario odnose Beograda i Moskve… Ovome itekako pogoduje aktuelna spoljna politika Srbije, koja je ponovo postala kosovocentrična”

“Antiterorizam” u korist terorizma

Sloboda je opasna, nadzor je zakon

Intervju, Dragan Markovina

Savez Dodika i Čovića zauvijek ubija ideju opstanka BiH kao građanske, moderne i europske države

Historičar i vođa Nove ljevice u Hrvatskoj govori o antifašizmu i partizanskom pokretu koji se danas silom žele predstaviti kao strano tijelo; nacionalističkim režimima u zemljama nekadašnje Jugoslavije; Ukidanju Tita u Srbiji, Hrvatskoj, BiH; Nacionalističkoj poziciji SDA, odnosno gaženju vrijednosti ZAVNOBiH-a – antifašizma, građanskog društva, modernizacije ili sekularne države; Politici HDZ BiH koju nikada suštinski nije bilo briga za Hrvate u Bosni, već samo za Hrvate Hercegovine i dijela srednje Bosne, dok istovremeno nema interesiranja za povratak izbjeglih Hrvata u Republiku Srpsku; Draganu Čoviću kome je potreban netko tko će ga poduprijeti u zahtjevima za formiranje trećeg entiteta, a što Dodiku savršeno odgovara, budući da time slabi poziciju “treće”, tj. bošnjačke strane. “Najzad, što Dodika košta da pomogne Čovića? Svjestan je da mu Čović ni teritorijalno ni politički ne zadire u feud”; Dolasku Vučića u BiH ni pun mjesec nakon skupa “svih Srba regiona”, održanog 4. augusta u Beogradu, kao i najave Deklaracije o očuvanju srpskog naroda, “Spekulacije o priznanju Kosova od strane Beograda stvorile su situaciju u kojoj je izmišljeno nešto što bi u Srbiji bilo prezentirano kao kompenzacija. Što bi to moglo biti? Pa, ono što je nedavno rekao predsjednik SANU-a Vladimir Kostić, kada je građane Srbije pozvao da se manu Kosova i počnu razmišljati o ’relanosti’, a to je Republika Srpska”; Potezima Milorada Pupovca, te ulozi ljevice u Hrvatskoj

U ubistvo policijskog inspektora u Banja Luci upleteni visoki funkcioneri Republike Srpske (II)

Izgovor za odmazdu nad banjalučkim Hrvatima i Bošnjacima

Nadležne institucije RS-a nisu uradile ništa da bi zločin rasvijetlile, ali jesu sve da ga zataškaju.

Revizija presude Međunarodnog suda pravde izrečena po tužbi BiH protiv Srbije

Politizacija pravde

Od trenutka kad je Bakir Izetbegović prvi put u javnosti nagovijestio da će se ići s revizijom Međunarodnom sudu pravde na presudu izrečenu 2007, a po tužbi BiH protiv tadašnje Savezne Republike Jugoslavije, krenula su napadanja i špekulacije u kojima su se iskristala dva “argumenta protiv“: legitimitet bh. agenta i novi dokazi. Nakon žestokih napada zbog odluke da se pokrene revizija uslijedio je sastanak Ivanića i Dodika s Nikolićem i Vučićem na kome je, naglašavajući svesrpsko jedinstvo, dogovorena suradnja s obje strane Drine i dnevna komunikacija o tom pitanju. Istovremeno, na račun pravnog tima uslijedili su brojni napadi, i nakon što se saznalo da je autor dokumenta američki profesor kome su pomagali eminentni svjetski stručnjaci, jer revizija “nije dobro urađena“, “neće proći“, “nema novih dokaza“, agent nema legalitet, izaziva “novu“ političku krizu... Osim što “politička kriza“ u BiH, ali i regionu, kad su u pitanju ratni zločini i genocid negiranjem presuda međunarodnih sudova iz Haaga traje posljednjih 25 godina, činjenica je da je pravo na reviziju bilo potpuno legitimno i da će o njoj odlučivati Međunarodni sud pravde, kao što je činjenica da je nekoliko pravnih timova radilo na mogućnostima pokretanja revizije, nakon čega je nekoliko draft verzija sastavljeno krajem 2016. i početkom 2017. Činjenica je i da je bh. agent, koga je Predsjedništvo BiH imenovalo 2002. i ta odluka nikad nije ni opozvana ni izmjenjena, još u maju 2016. dostavio svim relevantnim institucijama i pojedincima dopis u kome ih poziva da mu dostave prijedloge i eventualno nove dokaze vezano za reviziju, i da je među ostalim taj dopis dobilo i Ministarstvo inozemnih poslova BiH, odnosno Igor Crnadak, i Tužiteljstvo BiH. Činjenica je i da je pravni tim uvezao sve nove dokaze u reviziji, i da se genocid, osim Srebrenice, povezuje sa još šest bh. općina. Činjenica je i da je ICJ odbio četiri revizije i da je samo jedna u toku i da su šanse BiH jako male, ali zar je zbog toga trebalo odustati od prava na reviziju? I da li bi do revizije uopće došlo da političari iz Banja Luke i Beograda proteklih deset godina nisu negirali sve, pa i presude ICTY o genocidu u Srebrenici, a otvoreno, uz pomoć Moskve, izlobirali nedonošenje rezolucije o genocidu u UN-u?