Intervju, Josip Joška Broz

“Ne živi se od prezimena, živi se od poštenog rada, govorio nam je naš deda Tito”

Predsjednik Komunističke partije, poslanik u srpskoj Skupštini sa liste Socijalističke partije Srbije i unuk Josipa Broza Tita, Joška Broz, za Avangardu objašnjava zašto je Tito najpopularniji političar u Srbiji: “Titovo doba ubedljivo je najbolje razdoblje naših života. Bio je to relativno dug period mira za jugoslovenske narode, bez sukoba i ratova, bez ovako velikih razlika između bogatih i siromašnih; besplatna zdravstvena zaštita, besplatno školovanje; postojala je srednja klasa, čak četiri zaposlena na jednog penzionera! Koja to država bivše Jugoslavije danas može da se pohvali bilo čim i nalik ovome što sam nabrojao? Ni jedna! Ljudi to pamte, vrednuju”; o Jovanki Broz: “Moja sestra Zlatica i ja veoma smo poštovali Jovanku. Bila je supruga našeg dede koja ga je istinski volela i brinula o njemu. Kasnije se govorilo i pisalo o tome da je Jovanka bila gruba prema Titu, da je vikala na njega, zaključavala ga, čak i tukla. Ljude koji to pišu i govore trebalo bi da je sramota. To su laži. Lično mislim da niko Tita nije voleo kao Jovanka. Niko!”; o hedonizmu svog djeda: “Moj je deda bio veliki hedonista; voleo je život, uživao u njemu… Voleo je žene, uvek se prema njima odnosio džentlmenski. Imao je svetske manire, bio neverovatno harizmatičan, šarmantan. Najzad, bio je i lep, naočit muškarac, kojem žene nisu mogle da odole. U to sam se i sam uverio više puta”.

Intervju, Marko Vidojković

“Trećinu iseliti, trećinu učlaniti u Srpski naprednu sranku, a trećinu – ko jebe!”

Jedan od najčitanijih pisaca u regionu, beogradski književnik i kolumnista Marko Vidojković, za Avangardu objašnjava zašto ga je iznervirala nedavna državna proslava organizovana u čast vaterpolo reprezentacije Srbije: “Kada su se, pre nedelju ili dve, u Beograd vratili sa titulom prvaka Evrope, vaterpolisti reprezentacije Srbije Poglavniku su poklonili kapitensku kapicu na kojoj su bili njihovi potpisi… Ovo je nenormalna zemlja u kojoj je logično da vaterpolisti odu kod ovakvog predsednika na poklonjenje, kako bi mu se dodatno uvukli u dupe. Poklonivši mu kapitensku kapicu, vaterpolisti su se valjda Poglavniku zahvalili za 20 soma evra koje im je dao za osvojeno prvo mesto na Evropskom prvenstvu. Taj mi se gest zgadio i dovoljno me isprovocirao da im napišem: Poserem vam se u kapicu!”; šta misli o ponašanju predsjednice Hrvatske Kolinde Grabar Kitarović tokom i nakon finalne utakmice Svjetskog fudbalskog prvenstva u Rusiji: “Svojim ludačkim ponašanjem, tim grljenjem i ljubljenjem svih koji su pored nje prošli, Kolinda Grabar Kitarović uspela je da na neki način ulepša doživljaj te i onako nenormalne atmosfere. Hoću da kažem da je sve to meni bilo čak i simpatično. Ako ništa, hrvatska predsednica je izgledala prirodno. Doduše, možda previše prirodno… U svakom slučaju, bolje je da grli i ljubi i da je vesela, nego da je stalno nadrkana kao ovaj naš”; zbog čega predsjednika Srbije uporno naziva Poglavnikom: “Zato što je usvojio ustaški princip vladanja sopstvenim narodom: trećinu iseliti, trećinu učlaniti u Srpski naprednu sranku, a trećinu – ko jebe. Tu formulu je naš Poglavnik prepisao i od Poglavnika nekadašnje ustaške Nezavisne države Hrvatske Ante Pavelića, koja se odnosila na rešenje srpskog pitanja u NDH”.

Intervju, Milena Bogovac

“Mi smo postali ono protiv čega se Ivo Lola Ribar borio”

Beogradska spisateljica Milena Bogavac za Avangardu objašnjava zašto je Ivo Lola Ribar njen junak u stvarnom životu: “Lola Ribar je bio pametan, obrazovan, vredan, pravdoljubiv, hrabar, radoznao, dobar sin, divan brat, dobar drug. Bio je entuzijastičan, požrtvovan, duhovit, nežan, lep, progresivan, zaljubljen, naklonjen umetnosti, muzici, slikarstvu, literaturi. Razumeo je politiku, filozofiju i društvenu teoriju. Bio je ambiciozan i uspešan u ostvarivanju svojih ideja. Rođeni lider, ličnost izuzetne inteligencije, harizme i govorničkih sposobnosti. Bio je veran i pošten. Istovremeno, pragmatičan i idealista. A imao je samo dvadeset i sedam godina”; zbog čega je Sloboda Trajković najtragičnija junakinja predstave “Smrt fašizmu: o Ribarima i Slobodi”: “Po Slobodi se nikada nisu zvale škole, niti KUD-ovi. Niko joj nikad nije podigao spomenik… Ivo Lola je narodni heroj, a Sloboda Trajković ’njegova veronica’… Kao autori, insistirali smo da se u predstavi kaže da je Sloboda Trajković bila studentkinja hemije, talentovana pijanistkinja, velika poznavateljka filozofije i literature, aktiviskinja SKOJ-a… U romanu koji je o Slobodi Trajković napisala Nada Marinković, poslednje rečenice glase: “Ne treba tebi spomenik, Sloboda! SLOBODA JE TVOJ SPOMENIK”; postoji li uopšte danas ideja za koju bi se vrijedjelo žrtvovati: “Prošlo je vreme velikih ideja. Živimo užas postmoderne u kome su sve ideje relativizovane. Osnovna vrednost je novac i danas bismo u borbu išli samo kao plaćeni vojnici”.

Intervju, Milojko Pantić

“Očekujem polufinale Hrvatska – Engleska i Brazil/ili Belgija – Urugvaj/ili Francuska”

Legendarni srpski i jugoslovenski sportski novinar i komentator, Milojko Pantić, za Avangardu objašnjava zašto mu je utakmica reprezentacija Španije i Portugala bila jedna od najzanimljivijih na Svjetskom fudbalskom prvenstvu u Rusiji: “Gledajući spektakularne poteze i Španaca i Portugalaca, te rezultatske obrte, pred očima su mi vaskrsli naši sjajni majstori fudbala iz bivše velike države: generacije OFK Beograda – Samardžić, Santrač, Skoblar, Petković; pa Partizanove bebe sa Miladinovićem, Galićem i Kovačevićem; Željo Ivice Osima, Bukala i Miše Smajilovića; Dinamo Ćire Blaževića; Veležov BMV (Bajević, Marić, Vladić); Hajduk Šurjaka, Žungula i Jerkovića, sve do Zvezde ’91. sa genijalnim Dejom Savićevićem, Pančevim, Prosinečkim i Jugovićem”; da li je ovakva reprezentacija Srbije mogla proći bolje: “Reprezentacija Srbije je, još pre Svetskog prvenstva, izašla iz sfere fudbala i ušla u svet kleronacionalističkog i šovinističkog politikantstva. To se desilo na onom prijemu u Predsedništvu Srbije, kada je vođa državnih razbojnika koji su okupirali i zarobili Srbiju, takozvanim Orlovima obećao 10 miliona evra ako osvoje Mundijal, izrazivši nadu da će, njemu za dušu, Orlovi pobediti Švajcarsku, za koju igraju neki Džaka, Šačiri, i kako se sve ne zovu ti ’mrski Albanci’, rođeni ili poreklom iz naše nekadašnje južne pokrajine Kosova. To je ta nakazna šovinistička svest, plitkoumlje koje je okovalo Srbiju i koje joj ne da ni fudbal da igra slobodno”; šta očekuje od reprezentacije Hrvatske u daljem toku Prvenstva: “Od početka Prvenstva tvrdim da su Hrvati i Belgijanci moguća iznenađenja, pravi favoriti iz senke. Hrvatska je protiv Argentine demonstrirala sav svoj raskošni potencijal. Arentina ima Mesija, Brazil Neimara, Portugalija Ronalda, ali Hrvatska ima Modrića i Raketića, motore igre Reala i Barselone. Očekujem polufinale Hrvatska – Engleska i Brazil/ili Belgija – Urugvaj/ili Francuska”.

Intervju, Petar Todorov

Dok su EU i SAD bila orijentisane na Ukrajinu, Vladimir Putin udario je u stomak Evrope – u Balkan, tamo gde Amerikanci i Evropljani nisu očekivali

Makedonski istoričar Petar Todorov za Avangardu govori o sporazumu koji su nedavno potpisale Grčka i Makedonija: “Ako uzmemo u obzir da je spor koji traje 27 godina konačno rešen – a sam konflikt između Makedonaca i Grka traje više od 100 godina! – onda zaista možemo reći da sporazum opravdano nosi kvalifikaciju istorijskog. Sama činjenica da su politička rukovodstva Makedonije i Grčke odstupila od nekih početnih pozicija – od takozvane crvene linije – koje su decenijama bili deo nacionalnog narativa, takođe daje za pravo onima koji dogovor dve zemlje vide kao istorijski”; da li će predsjednik Đorđe Ivanov zaista odbiti da potpiše sporazum koji je prethodno ratifikovalo makedonsko Sobranje: “Postupci predsednika Ivanova su očekivani, što se može videti i u samom sporazumu, gde se u fazama primene ugovora pominje samo ratifikacija u Sobranju, ne i potpis Ivanova na ratifikaciju. S druge strane, bojim se da će Đorđe Ivanov ostati upamćen kao politička ličnost koja je samo stvarala konflikte, a ne koja ih je rešavala. Njegova poslednja odluka samo je produžetak njegovih neracionalnih odluka, koje su uglavnom bile donošene mimo zakona i mimo Ustava Republike Makedonije”; što znači izjava šefa diplomatije Srbije Ivice Dačića da se Makedoniji, nakon potpisivanja sporazuma sa Grčkom, “nema šta čestitati”: “Srbija šalje poruku da je protiv sporazuma i da trenutnoj srpskoj politici više odgovara nerešen status Makedonije nego njeno integrisanje u evroatlantske organizacije. Imam utisak da Beograd i dalje želi Makedoniju pod svojim uticajem, odnosno da će se Beograd teško odreći nasleđa prošlosti… Reč je o paternalističkom pristupu u kome je Makedonija ’mali brat’ koji uvek mora da sluša ’starijeg’. Setite se samo izjava da je predsednik Kiro Gligorov ’izdao Srbiju time što je proglasio nezavisnost Makedonije i napustio Jugoslaviju’, da su Makedonci ’zabili nož u leđa Srbiji’, priznajući Kosovo, i slično.”

Saopćenje uredništva portala avangarda.ba

Kome smeta avangarda?

Intervju, Viktor Ivančić

Današnja hrvatska i srpska politika svode se samo na to da se prvobitne zločinačke zamisli, u postratnom ambijentu, realiziraju u što većoj mjeri

Pisac i novinar, kolumnist zagrebačkih Novosti i beogradskog Peščanika, Viktor Ivančić, za Avangardu govori o medijskoj sceni u nekadašnjim jugoslovenskim republikama: “Nedavno sam čitao zbornik istraživačkih radova o pritiscima na novinare unutar medijskih redakcija, a obuhvatio je prostore skoro svih zemalja nastalih raspadom Jugoslavije. Najupečatljivije mi je bilo to da su većina novinara koji su svjedočili o unutarredakcijskim strahotama odlučili ostati anonimni. Premda razumljivo, to je ono što izaziva istinsku jezu – ta tranzicija preko koje se novinar transformira u anonimni izvor. Ako uzmete u obzir nekakvo temeljno profesionalno poslanje – dakle brigu o tome da javnost bude što podrobnije informirana – jedva je moguće zamisliti turobniju sudbinu od one da, kao novinar, postaneš neimenovani subjekt u vijesti o vlastitoj nesreći”; objašnjava kako su dvije zaraćene strane u Hrvatskoj devedesetih – srpska i hrvatska – danas ponovo saveznice u BiH: “Povezuje ih Karađorđevo. Povezuje ih trenutak i mjesto gdje su dva buduća mrtvaca kartografski uobličili svoje zločinačke vizije, rasparčali Bosnu i dogovorili modalitete dvostruke agresije. Sve nakon toga, sve do danas, jeste opsluživanje paklenoga plana dvojice gangstera sačinjenog u bivšem Titovom lovištu. Današnja hrvatska i današnja srpska politika svode se samo na to da se prvobitne zločinačke zamisli, u postratnom ambijentu, realiziraju u što većoj mjeri”; da li je Vlada premijera Andreja Plankovića zaista “talac Dragana Čovića”: “Dragan Čović je izdanak i eksponent dugogodišnje službene hrvatske politike prema BiH, a nisam primijetio da je vlada Andreja Plenkovića tu politiku suštinski promijenila. Da je Vlada zbilja Čovićev talac, bio bi to zanimljiv slučaj samokidnapiranja”.

Intervju, Božidar Maljković

“Jebeš sport koji nema golmana!”

Jedan od najtrofejnijih srpskih i jugoslovenskih košarkaških trenera, aktuelni predsednik Olimpijskog komiteta Srbije, Božidar Maljković, u inrevjuu za Avangardu po prvi put govori o – fudbalu: “Kao mladić, bolje sam igrao fudbal nego košarku. Posebno mali fudbal, u kojem je moj tim, ekipa Ušće, u duelu sa Crvenom zvezdom i Partizanom uvek izlazila kao pobednik… Da sam nastavio da se bavim fudbalom, voleo bih da sam mogao biti trener kakav je bio Ivica Osim”; kako je Dijego Maradona tražio autogram legendarnom košarkaškom treneru Ranku Žeravici: “Jednom smo, sećam se, putujući u Tel Aviv, na aerodromu sreli čuvenog Dijega Maradonu. Prišli smo mu, naravno, i, kada je čuo da je među nama Ranko Žeravica, nije mogao da veruje: gledao je u Ranka kao u boga. Zašto? Zato što je Žeravica podigao košarku i u Argentini. Maradona me je kasnije molio da mu iskamčim autogram od Ranka; zauzvrat, on je Žeravicinim sinovima poslao svoje potpisane fotografije. Tako rade istinske zvezde!”; zašto je obožavao KK Bosna: “Niko u Jugoslaviji nije imao tako ozbiljne i zahtevne treninge kao KK Bosna. Boša Tanjević nije štedeo ni svoje momke, a ni sebe i na kraju je uspeo da ih potpuno zasluženo dovede do šampiona Evrope. Sećam se, recimo, da sam se 1979. kao vojnik u Kragujevcu, kladio u veliki novac da će u Grenoblu KK Bosna pobediti italijanski Emerson i postati prvak Evrope… Kako si znao, pitali su me kasnije. Pa, poznavao sam Bošu i njegovu nepobedivu ekipu!”

Banja Luka, 1991-2018.

Doktore Stevandiću, i konje ubijaju, zar ne?

Lako je biti većina...

Borise, bujrum u Sarajevo!

Novinarstvo nije posao. Novinarstvo je puno više. Novinarstvo je stil života. Način da, poštujući profesionalne uzuse profesije, a prije svega etičke vrijednosti, kao javni radnik pomažete društvu, ukazujete na loše, pišete o dobrom, imate kritički stav prema sve što nije dobro, poštujući iznad svega ljudske slobode i prava, i ako ste većina, a Bošnjaci u Sarajevu to jesu, iznad svega poštujete manjine, druge i drugačije. Jer, lako je biti većina u nekoj sredini, a najlakše se utopiti u nju i uzimati sve prednosti koje to nosi sa sobom (od zapošljavanja najbližih u BH Telekom, pa nadalje). Nije uvreda ako neko misli drugačije od vas. Veličina čovjeka je u tome da prihvata druge i drugačije, pogotovo prava manjina, i da ih kao predstavnik većine štiti. Kazuje štošta o tome i sam islam u svojim svetim knjigama. Ne mogu mijenjati svijet, ali odmah nakon što sam saznala šta se desilo, poslala sam Borisu Dežuloviću poruku i pozvala ga da piše za sarajevsku avangardu. Nije to bio nikakav odgovor Oslobođenju, ta novina svakako odavno nema značaj za Sarajevo koji je imala. Ono što je bitno, to je da Boris Dežulović, ali i Slaviša Lekić, Dinko Guronjić, Drago Markovina, Žarko Korać, Boris Pavelić, Milivoj Bešlin, Tamara Nikčević, Dejan Jović, Žarko Puhovski… znaju da su uvijek dobrodošli u Sarajevo, da ovaj grad i pored svega što se desilo, i što se dešava, jeste još uvijek otvoren za sve, i za one druge i drugačije.

Intervju, Dino Mustafić

Apetiti Beograda i Zagreba prema BiH nikad nisu stavljeni ad acta

Poznati sarajevski reditelj za Avangardu objašnjava zašto je, zajedno sa grupom umjetnika, tužio ministricu kulture i sporta Federacije BiH Zoru Dujmović: “Bez obzira na sadržaje koje prezentiraju, određeni kulturni događaji tretiraju se kao ’bošnajčki’ ili ’hrvatski’, što nužno dovodi do kolapsa i marginaliziranja međunarodne kulture. U odnosu na tu opasnost i elementarno kršenje ljudskih prava, a polazeći do toga da kultura ima univerzalnu vrijednost i da, u civilizacijskom kontekstu, pripada svima a ne etnosima, odlučili smo se za ovaj sudski presedan”; šta misli o agresivnom nastupu predsjednice Federalne skupštine Ruske Federacije Valentine Matvinjenko u Domu naroda Parlamentarne skupštine BiH: “Istorijski posmatrano, Rusija je na Balkanu uvijek pobunjivala određene strukture, prije svega Srbe, kada joj je to bilo potrebno u njenim sukobima sa Turskom ili sa Austro-Ugarskom. I ostavljala ih, naravno, onda kad joj više nisu bili potrebni”; o politici Dodika i Čovića: “Političke vođe Srba i Hrvata morali bi se konačno zapitati da li je u redu da Srbi u BiH imaju domovinu i po, a Hrvati domovinu i trećinu. Uvijek je važno staviti se u poziciju drugoga, tj. zapitati se kako bi se Srbi i Hrvati ponašali da su u poziciji Bošnjaka”; zašto lijeve, građanske stranke opozicije nisu uspjele da se dogovore o zajedničkom nastupu na predstojećim opštim izborima u BiH: “Izbori su od strane liberalnih, demokratskih, probosanskih snaga morali biti postavljeni kao svojevrsni referendum: da li smo, dakle, za politiku evroatlanskih integracija i evropskih vrijednosti u kojoj ćemo se pomaći sa mrtve tačke, ili smo i dalje za slijepo praćenje principa etničke demokratije u kojoj će svako ići svome stadu. Očito je da su stranački i lični interesi stavljeni ispred opštih.”

Intervju, Anita Mitić

Plašim se uzavrele krvi na Balkanu

Dugogodišnja direktorica Inicijative mladih za ljudska prava u Srbiji i kandidatkinja Liberalno demokratske partije na predstojećim beogradskim izborima, Anita Mitić, u intervjuu za Avangardu govori o porastu šovinizma i etno nacionalzima: “Ovde je sramota ne biti nacionalista… Nacionalizam se širi regionom poput kancera i razara sva naša društva”; o pokušaju depolitizacije politike: “Mislim da menadžerka, makar ona bila i vrhunska, ne može biti premijerka u državi kakva je Srbija. Mesto premijera zahteva političara, ili političarku, koji će razumeti šta su interesi, ne samo države, nego i društva i koji će se truditi da mu nametnu jasno definisane civilizacijske vrednosti. Hajde, kažu nam, da izgradimo puteve, mostove, da napravimo infrastrukturu, da dovedemo što više investitora, da povežemo gradove i zemlje bivše Jugoslavije… Da, ali šta će nama mostovi, putevi, infrastruktura, ako na njima nema ljudi? Možda zato da bi, umesto ljudi, tim novim putevima brže išli tenkovi”; o posjeti predsjednika Vučića Srebrenici: “Vučić je otišao u Potočare, gde su ga napali. U Beograd se vratio odmah, a onda nam saopštio kako je u Srebrenicu otišao ‘ponosan i uzdignute glave’. Izvinite, u Srebrenicu se ne ide ponosno i uzdignute glave. Naročito ne ako dolazite iz Beograda. U Potočare možete otići da kleknete, da molite za oproštaj. Naročito ako se zovete Aleksandar Vučić”; o ideji za formiranje REKOM-a: “Jednom je, sećam se, neka devojka rekla da joj je stric poginuo na Kosovu, ali da niko ne zna kako se to tačno dogodilo i gde. Onda je članica REKOM-a otišla u bazu, pronašla podatke, pokazala fotografiju… Iako je to bio veoma emotivan momenat, devojci i njenoj porodici to što su čuli i videli donelo je kakav-takav mir: znali su gde je njihov rođak stradao, kako... Žarko Puhovski je jednom rekao da REKOM nije pomirenje, REKOM je institucionalni okvir koji će to pomirenje omogućiti. Verujem u tu ideju”; o razlozima ulaska u stranku Čedomira Jovanovića: “Čedomiru Jovanoviću neću zaboraviti dosledan stav o genocidu u Srebrenici, odnos prema Kosovu, odnos prema ratovima devedesetih, odnos prema zemljama regiona, bezuslovna podrška EU… Čedomir je jedini političar u Srbiji koji je ostao dosledan borac za vrednosti za koje se i sama borim poslednjih petnaestak godina”.

Izbor selektora reprezentacije BiH

Halo, Prosinečki!

Mrak koji nas je progutao: Play this game!

Odlazak iz Banja Luke

Sarajevo, što si u dolini

Građani, uplašena manjina

Intervju, Tvrtko Jakovina

Ako smanjite svijet koji ste sami napravili, onda u njemu bivate najbolji

Hrvatski povjesničar Tvrtko Jakovina za avangardu govori o poziciji nekadašnje Jugoslavije na međunarodnoj sceni, “Činjenica da je Jugoslavija, koja je izašla iz onakvog rata i imala sustav po mnogo čemu usporediv sa tada najsiromašnijim zemljama svijeta, ipak uspjela formirati vlastitu, originalnu politiku prema svijetu i konzekventno je provoditi, meni, izvinite, iz današnje perspektive izgleda nestvarno”, pokretu nesvrstanih i odnosu SFRJ prema SSSR-u i SAD-u, “Duboka fascinacija postjugoslavenskih političara Jugoslavijom i Titom – koja može biti i negativna, pogledajte Hasanbegovića! – pokazuje frustriranost naših malih, zatvorenih društava, koja doista nemaju ne samo lidere Titovog formata, nego i ulogu u svijetu kakvu je imala Jugoslavija”. O temama koje su u zadnje vrijeme aktualne u Hrvatskoj: uspješnoj turističkoj sezoni, a “Što je sa Agrokorom?!”; izjavama predsjednice Kolinde Grabar Kitarović da je “Hrvatska, odnosno Jugoslavija, bila iza željezne zavjese; da je Istra Hrvatskoj pripojena zbog ’crkvenih knjiga’”; raspravama “da li se Ivo zove Lola ili Lolo Ribar”; raspravljalo se i o Masariku, “češkom predsjedniku koji je mrtav dulje od sedam desetljeća, oko toga treba li uslišiti zahtjev ekstremne desnice i oduzeti mu ulicu. Najzad, proteklih mjeseci imali smo i nekoliko konferencija upriličenih u povodu novog polemiziranja o Golom otoku.” Ali i o temama o kojima se ne govori u Hrvatskoj: “Priča o ulozi Hrvatske u ratu u BiH uopće ne postoji u hrvatskom javnom prostoru. Ona se ignorira. Hrvatski premijer Andrej Planković osam je puta posjetio BiH i, iskreno, ne bih vam znao ponoviti niti poruke, niti rezultete njegovih dosadašnjih posjeta. Kada govorimo o ulozi Hrvatske u regionu, zabrinjava to što se neprekidno podgrijava atmosfera u kojoj je dovoljna jedna izjava srpskog ministra Aleksandra Vulina da se potpuno zaustave procesi koji su najavljivani.”

Ljevica lijeve obale Miljacke

Ime Gorana Čengića je bilo samo moneta za potkusurivanje

Odgovor Ivanu Filipoviću i sličnima na objede ramskih i bosanskih franjevaca za ahdnamašenje, udbašenje, crveni fratarluk i slična dijabolična zamagljivanja (IV)

Franjevci daidže

Četvrti tekst u serijalu "Ahdnamaši, daidže i udbaši", kao odgovor Ivanu Filipoviću i sličnima na objede ramskih i bosanskih franjevaca za ahdnamašenje, udbašenje, crveni fratarluk i slična dijabolična zamagljivanja.

Odgovor Ivanu Filipoviću i sličnima na objede ramskih i bosanskih franjevaca za ahdnamašenje, udbašenje, crveni fratarluk i slična dijabolična zamagljivanja (III)

Od sultana do Tuđmana – Od Ahdname do bespuća

Tuđman-Šušak-Bobanova politika žrtvovala je velik dio bosanskih Hrvata i nešto hercegovačkih za Hrvatsku. Ništa novo u povijesti, iako uvijek s katastrofalnim posljedicama, da se narod žrtvuje za državu